Սկսվեց շոգի բացարձակ իշխանությունը։ Արդեն ամեն ինչ շոգն ա թելադրում, ու ամեն ինչ շոգից ա բխում։ Անգամ սառնարանի ներսում շոգի օրենքներն են գործում, անգամ մտքերն են շոգից ծնվում...
Նոր կարդացի, որ Ամիրյան փողոցը դառնալու ա Պապ թագավորի փողոց։
Բան չունեմ ասելու՝ լրիվ հասկանալի ա։ Բայց իմ դպրոցը հենց Ամիրյանում էր, ու ոչ մի կերպ չեմ պատկերացնում, թե ոնց եմ ասելու, որ սովորել եմ Պապ թագավորի փողոցում։ Ինչ-որ՝ չի ստացվում...
«Ստալինը Հայ Ֆոլկլորում» գիրքը մի քառասուն տարի առաջ պատահաբար գտել էի իմ հայրական տան նկուղից։ Շատ բարձր որակի, գունավոր նկարներով, թանկարժեք գիրք էր...
Հեռուստացույցը միացրեցի ու ընկա Պարագվայ-Թուրքիա խաղի վրա։ Երկրորդ խաղակեսի վերջն էր։ Պարագվայը տաս հոգով էր խաղում։ Երևի էլի ՖԻՖԱ-ն մի նոր կանոն ա հնարել՝ խաղացողների թիվը որոշում են ըստ տվյալ երկրի քառակուսի կիլոմետրերի...
«Գեղարդ» գիտավերլուծական հիմնադրամը խստորեն դատապարտում է Ադրբեջանի պետական գործիչների, պատգամավորների ու ադրբեջանցի «մասնագետների»՝ ռասիզմի արտահայտումներով փաթեթավորված, ընդդեմ Հայաստանի և հակահայկական քարոզչությունը...
...Ու եթե ամենաարժեքավոր բանը, որ կարող ես ստանալ քո գրպանում զնգզնգացող երկու հարյուր դրամի դիմաց, փողոցում նստած անծանոթ մուրացկան պառավի օրհնանքն ա, ուրեմն՝ դրա՛ համար ա, չէ՞, էդ երկու հարյուր դրամը...
Իսկ դու գիտե՞ս, որ էն հեռավոր ժամանակներում, երբ լեգենդներն ու առասպելներն էին հյուսվում, ինչքան էլ դաժան պատերազմ լիներ, մեր պապերը ծիրանի սեզոնին ծիրանային զինադադար էին հաստատում...
Մարդ չգիտի ո՛ր խաղերին հետևի՝ աշխարհաքաղաքական «մեծ ֆուտբոլի»՞, թե՞ ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության: Աշխարհաքաղաքական խաղերի հեռարձակման ալիքը կարելի էր առժամանակ ընդհանրապես անջատել, եթե դրանցում ներգրավված չլիներ նաև Հայաստանի ապազգային հավաքականը...
Դպրոցից դուրս եկա, մի քսան-երեսուն քայլ արեցի, մեկ էլ տեսնեմ՝ գրախանութի դիմաց՝ ասֆալտին, մի ծիծեռնակ ա ընկած՝ թևերը տարածած, անշարժ։ Էնքա՜ն անշարժ էր, Էնքա՜ն մեռած էր։ Երկու կին գլխին կանգնած ողբում էին...
Եվ ինչպես չհիշես մանուշակի մասին, այն մանուշակի, որ շարունակում է ծաղկել հայ գրականության ամենաբարձր լեռնագագաթներից մեկում։
Երբ հոգին հոգնում է աղմուկից ու շահից, պետք է գտնել մի անկյուն, որտեղ «Ալպիական մանուշակը» կծաղկի...
Սաուդյան Արաբիան տարածաշրջանի ամենաթանկարժեք բանակն ունի, սակայն կիսատ պռատ զինված հուսիների դեմ ոչինչ չի կարողնում անել: Սա լավագույն օրինակն է այն բանի, որ բանակը միայն շատ փող ծախսելն ու ժամանակակից սպառազինություն և տեխնիկա գնելը չէ: Այն նախ և առաջ անձնակազմի հմտությունների, գիտելիքների, մարտական ոգու, պատրաստության, ինչպես նաև ազատագրելու կամ պաշտպանելու գաղափարական հիմնավորվածության մեջ է:
Արդեն գրել ենք, որ սաուդիտները տարածաշրջանում ունեն F-15-երից բաղկացած ամենամեծ ավիացիան: Երեկ ԱՄՆ պետդեպը հավանություն է տվել Սաուդյան Արաբիային թվով 48 հատ նոր F-35 վաճառելու գործարքին: Սակայն մասնագետները պնդում են, որ բանակի նկատմամբ նման մոտեցման պարագայում, գերժամանակակից F-35-երը ևս չեն օգնի նրանց՝ վերահսկել իրենց ռեգիոնալ շահերը...