Այս օրը` վեց տարի առաջ հավաքական Արևմուտքը աշխարհին ցուցադրեց ժողովրդավարության, մարդասիրության ու մարդու իիավունքների` իրենց պատկերացումների սնանկությունն ու կեղծավորությունը և 1915թ ի վեր Արևմուտքի ու Թուրքիայի` հայ ժողովրդի նկստմամբ գործած ամենածանր մեղքն էր...
Երեկ սեպտեմբերի 27-ն էր, 44-օրյա պատերազմի վեցերորդ տարելիցը։ Հազարավոր զոհերի հիշատակ, չսպիացող վերքեր, կորսված տներ ու ճակատագրեր, պետության ապագան փոխած աղետ...
Վեց տարի առաջ՝ 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ի առավոտյան, սկսվեց 44-օրյա պատերազմը։
Այդ առավոտ մենք Ստեփանակերտում էինք։ Վեցօրյա այցից հետո պատրաստվում էինք վերադառնալ Երևան։ Մեր բարեկամներին տարել էինք Արցախ՝ ցույց տալու մեր Հայրենիքի այդ բնիկ, անփոխարինելի մասը...
Պատմությունը դաժան, բայց արդար մի ուսուցիչ է, որը մեզ պարբերաբար հիշեցնում է մեկ պարզ ճշմարտություն. որևէ իշխանություն չի կարող գոյատևել, եթե զրկված է իր ժողովրդի բարոյական հենարանից...
Հայաստանում իշխող ուժը նման է մի անհույս վիճակում գտնվող, թերևս կարելի է ասել՝ թունավորված կենդանու, որի մարմինը մահացու հիվանդ է, և նրանից նեխած հոտ է գալիս...
Հայկական մշակութային ժառանգության շուրջ ադրբեջանական կողմի հրահրած քննարկումների այս ալիքի համատեքստում շատերն են գրում՝ «իսկ ո՞ւր են մեր պատմաբանները»...
Իր կյանքում ոչ մի արժեք չստեղծած հայաստանյան վարչախումբը տարբեր առիթներով փորձում է հանդես գալ որպես «նորարար» ու «կրեատիվ», սակայն մեծ գիտելիք ու խորը վերլուծական ուղեղ ունենալ պետք չէ, որպեսզի պարզ դառնա սրանց գրագողության ու շարքային «պլագիատիստ» լինելու փաստը...
Անկախությունից հրաժարվել՝ նշանակում է ուրանալ սեփական արմատները։
Սեպտեմբերի 21-ը մեր պետականության ամենանվիրական օրն է, բայց այսօր Անկախության օրը դիմավորում ենք ոչ թե ցնծությամբ, այլ խորը մտահոգությամբ և ազգային վերագնահատման հրամայականով...
Հայաստան–Իրան ռազմավարական գործընկերությունը պետք է սկսվի այնտեղ, որտեղ բեռնատարը կանգնած է սահմանին, գործարարը կորցնում է ժամանակ ու գումար, իսկ պետությունը՝ իր տարանցիկ հնարավորությունը։
Այս իմաստով մաքսային «կանաչ ուղու» լիարժեք գործարկումն առաջնահերթություն է...