Հայկական բանակի օրվա առթիվ ասելիք շատ կա, բայց ուզում եմ մեջբերել դեռևս 2010 թ. նոյեմբերի 26-ին «Հայաստանի զրուցակից» երկլեզու թերթում հրապարակված «Հայկական հարցն այսօր. I. Ռազմավարական մակարդակ» իմ հոդվածից ընդամենը մեկ պարբերություն...
«Ուժեղ բանակ չունեցող երկիրը խոցելի է և կարող է գայթակղիչ լինել ագրեսիայի համար»:
Չէ, սրանք Նժդեհի, Անդրանիկի կամ Սուն Ցզիի խոսքերը չեն: Սրանց հեղինակը մեկն է, ով պատերազմում պարտությունը հաղթանակ է համարում...
Նարեկը դեռ բարդ վերականգնողական փուլ է անցնում, իսկ հացադուլի 15 օրերը բավականին սուր հետևանքներ են առաջացրել նրա առողջության համար, ինչը վերացնելը դեռ ժամանակ է պահանջում...
Երբ արցախցիները շնորհակալություն հայտնեցին Պուտինին, նիկոլականները Ֆեյսբուքում իրենց պատռում էին՝ ոռնոց, ցնցում, հիստերիա։ Բայց ես լիարժեք պատասխանատվությամբ հայտարարում եմ...
Յուրաքանչյուր հասարակության մեջ տարբեր պատմական փուլերում ձևավորվում են որոշակի սոցիալ-հոգեբանական համախտանիշներ, որոնք սկզբում ի հայտ են գալիս որպես պաշտպանական ռեակցիա, բայց ժամանակի ընթացքում վերածվում են վարքային նորմի, անգամ՝ ապրելակերպի...
Գալիք խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցող ուժերը որևէ ծրագիր կամ որևէ դրույթ ունե՞ն ամեն օր ահագնացնող գնաճը զսպելու, ինչպես նաև արդեն իսկ ծիլեր տված հիփոթեքային ճգնաժամին դիմագրավելու վերաբերյալ. ՉՈՒՆԵՆ...
Կներեք, բայց ես չեմ կարող արդարացնել ոչ մի ընդդիմադիր պատգամավորի, որը պետության և ժողովրդի համար այս ծանրագույն իրավիճակում տիրապետում է ընդդիմադիր մանդատի և չի ներկայանում նիստերին՝ մեկ պարզ պատճառով...
Հաշվի առնելով, որ Դավոսում Ալիև-Թրամփ երկկողմ հանդիպման ժամանակ քննարկվել է TRIPP նախագիծը (առանց Նիկոլ Փաշինյանի, ում հետ չի եղել նաև երկկողմ հանդիպում)...
Ապագայում լավագույն կյանք ունենալու մասին երազների իրականացումը պետք է սկսված լիներ այն ժամանակ, երբ լոկալ հաղթության արդյունքում ծովը թվում էր ծնկներից, բայց իրականում, եթե երկրի կառավարման գործին նաև խոր միտքը մասնակցեր, կտեսներ, որ, Արցախի հարցի ձգձգմանը զուգընթաց, ծովի մակարդակը բարձրանում էր, որն էլ մոտ ապագայում խեղդվելու բացահայտ նշան էր...