60 տարի առաջ ճիշտ այս օրը՝ 1966 թ. սեպտեմբերի 30-ին, Խորհրդային Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի առաջին քարտուղար Անտոն Քոչինյանը և Նախարարների խորհրդի նախագահ Բադալ Մուրադյանը Լեռնային Արցախը (Ղարաբաղը) և Նախիջևանը Խորհրդային Հայաստանին վերադարձնելու հարցով գրավոր դիմել են Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտե (ԽՄԿԿ ԿԿ)՝ մասնավորապես հայտնելով հետևյալը...
ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինն արգելել է ֆիզիկական անձանց Ռուսաստանից կանխիկ եղանակով դուրս հանել 1 միլիոն ռուբլին գերազանցող գումար դեպի ԵԱՏՄ երկրներ (Հայաստան, Բելառուս, Ղազախստան, Ղրղզստան), ինչպես նաև Ադրբեջան, Տաջիկստան և Ուզբեկստան: Իսկ իրավաբանական անձանց և անհատ ձեռնարկատերերի (ԱՁ) համար կանխիկ ռուբլու արտահանումն այս երկրներ արգելվել է ամբողջությամբ՝ անկախ գումարի չափից...
Մարդիկ բաժանվում են երկու խմբի. նրանց մեծամասնությունը իրենով է չափում ուրիշներին, իսկ մնացած փոքրամասնությունն էլ կարողանում է ուրիշներով չափել իրեն...
Դուք գիտե՞ք՝ ով է Մխիթար Մարտիրոսյանը։
Չգիտե՛ք։ Իսկ գիտե՞ք՝ ինչու։ Որովհետև եթե իմանաք, թե ով է Մխիթարը, պիտի իմանաք, որ նա զոհվել է 2022-ին՝ Ջերմուկը պաշտպանելիս. զոհվել է հենց իր ծննդյան օրը՝ սեպտեմբերի 13-ին...
9 ամիս սպասում՝ կյանքին, և 9 ամիս լուռ հրաժեշտ՝ մահվանը։
Արևելքում սա կոչում են «Սակարատ»՝ մահվան տագնապ, որն, ըստ ավանդության, մարդն իր ներսում սկսում է զգալ երկրային կյանքի ավարտից ուղիղ 9 ամիս առաջ...
Այսօր կարդացի, որ Բաքվի նախաձեռնող խումբը պատրաստվում է ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայում հանդես գալ «Վերադարձի իրավունքը և ապագաղութացումը․ հետաձգված պատմական արդարության վերականգնումը» թեմայով առաջարկով...
Մի հետաքրքիր սերիալ կա, Apple-ն ա նկարել, կոչվում է Silo (Укрытие). Դա մի բունկերի մասին է, որտեղ 10.000 մարդ է ապրում, ովքեր երբևէ դուրս չեն եկել այդ թաքստոցի տարածքից ու չգիտեն դրսում ինչ է կատարվում...
Ընդամենը, որ իր սուգն ու վիշտը, իր թանկ կորուստները հարգի` Արցախի հանձնման օրը փառատոն չանի, իսկ կործանարար պատերազմի օրը Հանրային հեռուստատեսությամբ տաշի-տուշի չցուցադրի...
Հերոսները ապրողների հոգու սպեղանին են, արժեքավորում են նրանց հավաքական գիտակցությունն ու պատվախնդրությունը, նորոգում են ազատատենչ մղումներն ու լույս սփռում օրվա հիմնահարցերին...
Ադրբեջանում հասարակությունը վատ աչքով է նայում օկուպացված Արցախին։ Հատկապես Արցախի տարածքում ծառայողները, նրանց ծնողները կարծում են, թե իրենք հայտնվել են դժոխքում։ Երեկվանից սոցցանցերի ադրբեջանական տիրույթում զայրույթ և անեծք է պտտվում սեփական բանակի հրամկազմի հասցեին։ Հատկանշական է, որ ալիևների դինաստիան սուր քննադատության է ենթարկվում միայն նրանց կողմից, ովքեր չեն բնակվում Ադրբեջանում...