Ծննդյան տոների ցույց

Ընկերներիս կորցնում եմ ամեն օր`մութուլույսին,

ես տաք գլխով քնած ուրվագծերի մեջ,

անգամ ճրագալույցի գիշերն ինձ չներեց`

ամեն այսօր, թերևս, իմ հերթն է երևի:

Մի վայրագ ծառ ունեմ Աշնակում` ծիրանի,

ընկերությունից հեռու` գիշեր, թե ցերեկ,

չնմանվե՞մ նրան ու կերպափոխվեմ,

ես էլ մարդ դառնամ`փշատերև:

Մի հոգի էլ կա՝ամպերից վերև, ասում է՝

Աստված չլինի՞ քեզնից երես է թեքել:

Ասում եմ՝ քեֆդ քոք պահի, ա՛յ հեր,

մայրս ավելի ճիշտը գիտի, թեև

հասած տանձի նման չեմ ընկնի դեռ:

Մորս հիշողությունն իջավ երկնքից ներքև,

Ասաց՝ Երեցի կարմիր ավետարանով եմ երդվել,

տղաս սիրուն խաղում է, գնդակի պես թեթև

գլխի մեջ ծնված խաս բառերի հետ:

Եվ, երբ երկնելու համար բաներ է փնտրում,

իր ասածով կորցրած հիշողությունս անմեռ,

Նա մարդ չէ, իմ հոգին, չէ՜, մարդ չէ այնուհետև:

Ռոլանդ Շառոյան

Մեկնաբանություններ