Սեղանի տակ հանկարծ տեսա տանս նկարը հայրենի

Հեղձ, մթնդած գիշերվա մեջ ո՞վ էր կանչում,

Ո՞վ էր լացում անօգ, մենակ ամբողջ գիշեր,

Մանկան նման շատ լացելուց խեթ, պռոշկած,

Իմ կարոտից ո՞վ էր շնչատ լուռ հեծեծում:

Նվաց, նվաց, լուսադեմին հանգա՞վ ի տեր,

Թե՞ խոնջանքից հեգ, նվաղած՝ աչքը կպավ,

Ո՞վ էր՝ ուրու՞, մոռացված մե՞ղք,

Հեռու՜ հեռվից ինձ կարոտած մի սուտ ընկե՞ր:

Ծանր գլխով ես վեր կացա, պատուհանի փեղկը բացի,

Քամին խառնեց թղթերս հին, երեկ էի դրանք նայել,

Սեղանի տակ հանկարծ տեսա տանս նկարը հայրենի,

Որ ողջ գիշեր այդտեղ ընկած էր մնացել...

Հայկ Մարտիրոսյան

01.08.2023թ.

Մեկնաբանություններ