Անցած օրը Մոսկվայում էի։
Գործերն ավարտելուց հետո հյուրընկալվեցի' Եզրաս Արքեպիսկոպոս Սրբազանին։ Ստացա Սրբազանի օրհնությունը և մեր զրույցի ընթացքում կրկին համոզվեցի, թե իսկապես երջանիկ են բոլոր այն մարդիկ, ովքեր անձամբ ճանաչում են Սրբազանին և հանդիսանում են նրա ժամանակակիցը։
Անցած անգամ գրել էի, թե ինչեր է արել Սրբազանը' հայապաշտպանության հարցում ու չեմ ուզում նորից թվարկել այդ ամենը։
Բայց եթե Սրբազանն իր կյանքում այլևս ոչ մի բան արած չլիներ, միայն «Храмовый комплекс»- ի ստեղծումը, իրեն ընդմիշտ դասում է հայ բոլոր ժամանակների մեծերի շարքին։ Իսկ դուք գիտե՞ք, որ պատարագներին և թեմի հոգևոր կյանքով զբաղվելուց հետո, Սրբազանը իր ողջ ազատ ժամանակը ծախսել է համալիրի շինարարության վրա։ Աշխատել է և՛ որպես պատշար, և՛ որպես պլոտնիկ, և որպես բանվոր։
Ահա այս ամենի համար էլ ադրբեջանա֊թուրքական տանդեմի ծառա նիկոլն ու իր քպ֊ական խզբզանքները' ատում են մեր հոգևորականներին։
Մեր եկեղեցին' ոսկոր է իրենց բկին և կուլ տալուց հաստատ խեղդվելու են։
Խորեն ԱՐՏԱՇԵՍԻ