Այս քաղաքի երակներով իմ արյունն է հոսում,
այս քաղաքը իմն է՝ իմ երեխան,
այստեղ հերթերի մեջ Նարեկացին է ընդվզում,
և Չարենցն է փողոցներով վազում՝
ափերի մեջ սիրտը լազուր...
Ապագայում լավագույն կյանք ունենալու մասին երազների իրականացումը պետք է սկսված լիներ այն ժամանակ, երբ լոկալ հաղթության արդյունքում ծովը թվում էր ծնկներից, բայց իրականում, եթե երկրի կառավարման գործին նաև խոր միտքը մասնակցեր, կտեսներ, որ, Արցախի հարցի ձգձգմանը զուգընթաց, ծովի մակարդակը բարձրանում էր, որն էլ մոտ ապագայում խեղդվելու բացահայտ նշան էր...