Բա ո՞ւր էին առաջնորդները

Եռյակը, կարծես թե, ամեն բան արել էր՝ այսօրվա երթին հասարակական նվազ հետաքրքրություն հաղորդելու համար: Օրնիբուն մարդու իրավունքներից խոսող ու նրա դարդ ու ցավով տառապող առաջնորդները, ավելի ճիշտ՝ նրանից երկուսը հանրահավաքին ու երթին ընդհանրապես չէին մասնակցում, մինն էլ կար, բայց ձենը չլսվեց: Պատահական չէ, որ հանրահավաքին մասնակցել է ընդամենը 3700, իսկ երթին՝ 1500 մարդ:

Լևոն Տեր-Պետրոսյանը մարդու իրավունքների պաշտպանության երթերին ավանդաբար չի մասնակցում, այս տարի «ավանդական» պատճառին ավելացել էր նաև այն, որ երթին չէր մասնակցելու նաև ԲՀԿ նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը: Րաֆֆի Հովհաննիսյանը մասնակցեց հանրահավաք-երթին, սակայն ելույթ չունեցավ՝ սահմանափակվելով լրագրողների հետ բլից-հարցազրույցով ու իր սիրած միասնական օրակարգի մասին հիշատակումով, որը գալիս-գալիս, բայց մեր Եռյակին այդպես էլ չի հասնում:
Հայաստանի իշխանությունների համար մարդն իսկապես արժեք չէ, ու դա վաղուց այնքան համոզիչ է դարձել, որ աքսիոմայի պես մի բանի է վերածվել: Բայց ես չեմ նկատում ու տեսնում, որ մարդն արժեք է նույնիսկ ընդդիմության համար, որովհետև նույն Եռյակի առաջնորդների վարքագիծը հուշում է, որ քաղաքացին նրանց համար ոչ թե նպատակ է, այլ միջոց՝ իրենց խնդիրներին հասնելու համար:
Եռյակի հանրահավաքային հարթակը, տարբեր թիկնապահներով շրջապատված, Հայաստանի քաղաքացու համար նույքան անհասանելի ու անմատչելի է, ինչքան՝ Բաղրամնյան 26-ը: Հենց սա էլ մեր քաղաքական իրականության հիմնական առանձնահատկությունն է, քաղաքական համակարգի տարբեր բևեռները միավորող ու նրանց հասարակությունից օտարող գործոնը:
Այսօր, առավել, քան երբևէ մենք ունենք իրարից օտարված ու իրար հետ կռվող երկու Հայաստան: Դրանցից մեկն «արքունիքն» է՝ գահի ներկա ու պոտենցիալ տերերով, մյուսը՝ մեր հասարակությունն է՝ իր պրոբլեմներով ու այն տխուր գիտակցումով, որ դրանց հետ ինքը մենակ է ու անօգնական:

Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Հեղինակի նյութեր

• Մյասնիկն էլ հեռացավ՝ իր հետ տանելով մի ամբողջ պատմաշրջան
• Փաշինյանի քաղաքականության մերկացո՞ւմ, թե՞ աշխարհաքաղաքական «հետողորմյա»
• Գալյանի երկու սուտը՝ Արսեն Գևորգյանի մահվան ֆոնին
• Արսեն Գևորգյանի մահը իշխանության քաղաքական հետապնդումների, վրեժխնդրության ու քինախնդրության հետևանք է
• Բռնության շղթան՝ խորհրդարանից մինչև փողոց
• «Պետականակենտրոն» ընդդիմության քաստիգ
• Փաշինյանի կեղծ երկընտրանքը՝ վասալիտետ կամ պատերազմի սպառնալիք
• Փաշինյանի բազմաշերտ փակուղին
• Հոկտեմբերի 25-ին կայացած ՏԻՄ ընտրությունները բացահայտում են Հայաստանում հաստատված ավտորիտարիզմի նոր մակարդակը
• «Կանխարգելիչ» ռեպրեսիաներ. Փաշինյանը պատրաստվում է նոր ընտրությունների
• Փաշինյանի «գլխացավանքը»
• «Երրորդ փորձի» առասպելը
• Ինքնիշխանությունը չի չափվում բառերով. TRIPP-ի թաքնված ռիսկերը
• ՏԻՄ ընտրություններն ու Փաշինյանի ավտորիտար «ախորժակը»
• «Ժողովրդավարության» անունից՝ ընդդեմ ժողովրդավարության
• Փաշինյանի ռուսական «նահանջը». ռազմավարական շրջադա՞րձ, թե՞ ժամանակ շահելու մարտավարություն
• Երբ պատմության վերաշարադրումը դառնում է քաղաքական ալիբի
• Քաղաքական պատասխանատվության դեֆիցիտը. Ղազախստանի և Հայաստանի համեմատությունը
• Օխլոսի «արքան» պատերազմից հետո դարձավ կոլոբորանտ
• Ի՞նչն է Ուայթ-Քեյնին տարել Մայր Աթոռ

Մեկնաբանություններ