21.02.2014|
10:46
«Ողբում եմ քեզ, Հայոց աշխարհ, ողբում եմ քեզ, բոլոր հյուսիսային ազգերի մեջ վեհագույնդ...»։ Սա 5-րդ դարում դրվագեց քերթողահայրը։ Անցան բյուր-բազում օրեր, տարիներ և դարեր, և, ահավասիկ, Խորենացու ուշիմագույն ծոռնածոռը` Ահնիձորի կործանման ահը սրտում, մանրակերտեց. «Քո բոլոր ճակատամարտերը այլևս տանուլ են տրված...»։