Հայաստանի ապագան, և ընդհանրապես, որպես կենսունակ պետություն մնալու համար մեր ապագա ռազմավարությունը պետք է միտված լինեն սեփական ռազմավարական խորքի ձևավորմանը։
Փա՜ռք Քե՛զ, Հայր հզոր, Արարիչ Աստված,
Ողջ Տիեզերքն ես սիրով արարել, ամեն արարած իր տեղում դրել,
Օրենքը զույգի՝ արու և էգի արարչագործման հիմքում է դրվել,
Փա՜ռք Քե՛զ, Հայր հզոր, Արարիչ Աստված:
Մեզ ճակատագրական օրեր են սպասվում:
Ենթադրվում է, որ մենք կկարողանանք համախմբվել այդ ճակատագրական պահին և լուծել մեր խնդիրը այս կամ այն չափով նպաստավոր ելքով: Ենթադրությունը հիմնվում է այն կանխադրույթի վրա, որ կան կարող ուժեր, կան հայրենիքի հոգսերով ապրողներ, և այլն:
Ինչումն է խնդիրը:
Բոլոր նրանք, ովքեր իսկապես մտահոգ էին երկրի ապագայով, պետք է նպաստեին, թույլ տային, որ տեղի ունենար քաղաքական էլիտայի բնական սերնդափոխություն՝ առանց հեղափոխական միջամտության անհրաժեշտության։
Մեր երկրի նման աղքատ պետության մեջ ամենից խոցելի վիճակում գտնվում է թոշակառուն։ Ակտիվ կյանքի, եկամտի աղբյուրի հնար չունեցող մարդիկ հայտնվում են մի իրավիճակում, երբ առաջին օրերից պարզ է դառնում, որ պետության տված չնչին թոշակով հնարավոր չէ գոյատևել։ Դատենք միասին։
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...