Ի՞նչ կապ ունի այս խորհրդարանը Հայաստանի հետ, այս ժողովրդի հետ։ Ի՞նչ կապ ունի այստեղ ապրող մարդկանց հետ։ Ի՞նչ կապ ունի մեր առջև կանգնած պատմական ռիսկերի հետ։ Ոչ մի։
Եթե Ադրբեջանը հասել է նրան, որ ԵՄ դիտորդական առաքելությունը Հայաստանում տեղակայվում է զուտ ՀՀ-ՌԴ հնարավոր «ագրեսիան» կանխելու համար` Փաշինյանն է պնդում, ապա սա նշանակում է, որ Ադրբեջանին հաջողվել է արտաքին աշխարհին համոզել, որ ՀՀ-ի դեմ իր հարձակումները «պաշտպանվելու» նպատակ են ունեցել:
Արժանահիշատակ Պերճ Զեյթունցյանը մի հիանալի հոդված ունի՝ «Ցուլերը դեռ այնտեղ են» վերնագրով, որ հարապարակել էր 1989 թվականին: Թեպետ խորհրդային վարչակարգը բավականաչափ թուլացած էր այդ ժամանակ, ամբողջ ճշմարտությունը բարձրաձայնելը դեռևս համարձակություն էր պահանջում, ինչով և աչքի էր ընկնում գրողը իր հրապարակագրության մեջ:
Բռնապետիկը շարունակում է քաղաքական հետապնդումները։ Երեկ, նրա գրպանային դատախազուհու պահանջով, անձեռնմխելիությունից զրկվեց Սեյրան Օհանյանը, վաղը՝ Արմեն Չարչյանը, որոշ ժամանակ անց՝ մեկ ուրիշը, հետո..., և այսպես շարունակ։
Թուրքիայում ու Սիրիայում տեղի ունեցած աղետալի երկրաշարժից անցել է ընդամենը երկու օր, դեռ փլատակների տակից հարյուրավոր մարդկանց են հանում, ժամ-ժամ ավելանում է մահացածների թիվը, իսկ Թուրքիան արդեն հրթիռակոծում է Սիրիայի հյուսիսային Թել-Ռիֆադ քաղաքը, որը ևս երկրաշարժի գոտում է (այս մասին տեղեկացնում են տելեգրամյան ալիքները)։
Թշնամու դժբախտությունն ուրախանալու առիթ չէ, և այդպիսի տրամադրությունները Հայաստանում, բարեբախտաբար, սակավ են: Մենք դեռ կունենանք ուրախանալու իրական առիթներ:
Ադրբեջանցիք ամեն օր վայրագ պահվածքով իրենց հեռացնում են Արցախից ու հայությունից ավելի ու ավելի հեռու` անհնարին դարձնելով բարիդրացիական որևէ հարաբերակցում:
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...