...Լուսանկարում Մխիթար Գալեյան ծնած ընտանիքն է` իմ հավերժ հերոսը , նրա հայրն ու մայրը։ Նա այն Մխիթար Գալեյանն է, ով մինչև վերջին շունչը մարտնչեց թշնամու դեմ` մինչև վերջ էլ հավատալով, որ Հայրենիքն է պաշտպանում։
Երեկ հանրային հեռուստատեսության «Լուրեր» ծրագրով հեռարձակվել է նյութ, որով տեղեկացվել է ՀՀ արդարադատության նախարարության կողմից նախապատրաստված օրենսդրական փաթեթի մասին, համաձայն որի նախատեսվում է մասնավորապես ԱԱԾ կազմից հանել քննչական դեպարտամենտը, ԱԱԾ-ն զրկել նախաքննություն իրականացնելու իրավասությունից:
ՀՀ քաղաքացիներին պերմանենտ ասֆալտի վրայով քարշ տալով, խփելով մեքենա խցկող, անօրինական բերման ենթարկող ոստիկանության «սումոյի» վարպետ բերետավորների և իրենց հեղաշրջման ալիքով պաշտոններ ստացած ղեկավարների ուշադրությունը հրավիրում եմ օրինական գործողության իրականացմանն ու գնահատականին։
Խնդիրն այն է, որ մեր երկիրը ներկայացնող ազգակործանին թվում է (ավելի ճիշտ՝ ծրագիրն է այդպիսին), թե Հայաստանի ներքին լսարանում դեռևս աշխատող նրա էժանագին, սուտ մանիպուլյացիաներն ու մեղադրանքներն աշխատելու են նաև միջազգային հարաբերություններում:
Այս օրերին մայրաքաղաքի փողոցները հեղեղված են հատուկ նշանակության ջոկատայիններով, կարմիր ու սև բերետավորներով, խաղաղ անհնազանդության ցույցեր անող կանանց ու երեխաների դեմ հանված «չինական նինձյաներով»:
Թքած, թե երկրում գողությունն օրավուր ծաղկում է, սպանություններն ու չդադարող կրակոցները դառնում են կյանքի նորմ, չբացահայտված գործերը երկրաչափական պրոգրեսիայով աճում են:
Մեկ օրվա ընթացքում վարչական ձերբակալվածների քանակով մայիսի 17-ին սահմանվել է Հայաստանի Հանրապետության ողջ պատմության ընթացքի ռեկորդը՝ձերբակալվել է 417 արժանապատիվ քաղաքացի:
Եվ երբ հնչեց ԱՆԿԱԽՈՒԹՅԱՆ ՀՌՉԱԿԱԳԻՐԸ, ու երբ եռագույն ու երփնագիր ծիածան կապվեց Մռավից՝ Արագած և Թարթառից՝ Արաքս, հակապետական և ապազգային նեքինապետերը սանձեցին երկիրը Հայկազյան, կարմիր նժույգը նրանց ծառայեց որպես մոխրագույն երիվար։
Եվ ահա առերեսվեցինք մեր պատմության հերթական ցնցակաթված:
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...