Քառօրյա պատերազմական գործողությունների առնչությամբ, իհարկե, շատ վերլուծություններ ու գնահատականներ կհնչեն դեռ, մեր ունեցածն ու չունեցածը կհավաքագրենք, իրականության աչքերին սթափ կնայենք ու պետք է, որ այդ ամենից դասեր քաղենք:
Փորձագիտական հանրությունն այսօր փոթորկված է Ադրբեջանի և Լեռնային Ղարաբաղի շփման գծի բուռն իրադարձությունների վերաբերյալ վարկածներով ու վերլուծություններով:
ԵԱՏՄ անդամ երկրների կառավարության ղեկավարների նիստը, որը Ղազախստանի առաջարկով հետաձգվել էր, կկայանա Մոսկվայում։ Արդյոք Հայաստանը չպե՞տք է աներ ամեն ինչ, որպեսզի Ղազախստանի այդ նախաձեռնությունը տապալվեր։
Ռազմական գործողությունները «տեղափոխվել» են դիվանագիտական դաշտ: Հայաստանը պետք է կարողանա ամրագրել իր դիրքերը նաև քաղաքական հարթությունում: Բլիցկրիգի, ղարաբաղյան հակամարտության այս փուլի շուրջ «Իրատեսը» զրուցեց ԼՂՀ նախկին արտգործնախարար ԱՐՄԱՆ ՄԵԼԻՔՅԱՆԻ հետ:
Այսպիսով, նկատելի է PYD ղեկավարության խորքային մտադրությունների և անկախության հանրաքվե անցկացնելու իրաքյան քրդերի ցանկության համահունչ լինելը։ Եվ դա դեռ ամենը չէ։ Նշված իրադարձություններն ու նախադրյալները համադրելով այն բանի հետ, ինչ տեղի է ունենում Թուրքիայի քրդաբնակ տարածքներում, շատերն աշխարհում արդեն տագնապով հիշում են, որ քրդերի դեմ Թուրքիայի ռազմական գործողությունները տարածաշրջանային մասշտաբի պատերազմ են։
Ապրիլյան առաջին օրերին ղարաբաղա-ադրբեջանական սահմանի լարված իրադրությունը ստվերում է ներքին և արտաքին քաղաքական բոլոր թեմաները։ Փաստ է, որ այս սրումը տեղի ունեցավ այն ժամանակ, երբ և՛ Սերժ Սարգսյանը, և՛ Ալիևը գտնվում էին Միացյալ Նահանգներում՝ միջուկային անվտանգության գագաթնաժողովում։
Աշխարհաքաղաքական խաղի մեջ հզորի ու թույլի ամենահիմնական տարբերություններից մեկն այն է, որ հզորը առաջնորդվում է իրավիճակի ստեղծած օբյեկտիվ հնարավորություններով, իսկ թույլը՝ սուբյեկտիվ ցանկություններով, որոնք, որպես կանոն, հեռու են օբյեկտիվ իրականությունից։
Ավելին, հզորի կամ էլ թվացյալ հզորի վարքում սուբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա թուլության, և, հակառակը, թույլի վարքում օբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա ուժեղացման...