04.05.2015|
10:52
Ժամանակը հաճախ ոչնչացնում է հիշողությունները, բայց երբ գալիս է պահը, ես աննկատ թերթում եմ խիղճս. գտնում մարդու գոյության, լինելու, մնալու, ապրելու ամբողջությունը, որտեղ կյանքը մի ծանր հումոր է քարոզում գլխիս, հետո ճակատագիրը շուռ է գալիս ու կորցնում մտքիս աջ ոտքը: Հետո մնում ես մի ոտքի վրա, դառնում ճակատագրի խեղկատակ ուրվականը: