Այն, ինչ այսօր կա Արցախի տեսքով, Արցախի, հայրենիքի և սփյուռքի ողջ հայության համատեղ ուժերով ու միջոցներով հետ նվաճված հայրենի տարածքների մի մասն է: Այն տարածքների, որոնք ընդամենը մեկ դար առաջ անօրինականորեն բռնակցվել են մի ապօրինի տարածքային միավորման՝ դրան տրված պայմանական անվանումով:

Վերջերս հրատարակվեց հայ անվանի գյուղագիր, ուսուցիչ, հասարակական գործիչ, հրապարակախոս ու բանաստեղծ Ջավախեցու (Ղազարոս Տեր-Գրիգորյան) երկերի ժողովածուն: Ստվարածավալ (868 էջ) այս ժողովածուում տեղ են գտել Ջավախեցու տարբեր տարիների գրած և զանազան տեղերում տպագրված գործերը՝ պատմվածքներ, իրապատումներ, հուշագրություններ, հրապարակախոսական ակնարկներ, հեռագրեր, թարգմանություններ և այլն: Հեղինակի գործերի առաջին ամբողջական ժողովածուն է:

Երբեք չեն սպառվի գաղափարները՝ ինչպես լցնել սեփական պահեստները, պետությունները պարբերաբար հարկել են մեզը, մորուքը, ծխնելույզը, պատուհանները ու նույնիսկ չինացիներին՝ գրում է Ամանդա Կաստիլոն Le Temps-ում:

Tagesspiegel-ի փոխանցմամբ՝ «Հիտլեր. Mein Kampf. Կրիտիկական հրատարակում» գիրքը Գերմանիայում դարձել է բեսթսելլեր, որ զարմացրել է հրատարակիչ Մյունխենի Ժամանակակից պատմության ինստիտուտի (Institut für Zeitgeschichte, IfZ) աշխատակիցներին։ Սկզբնական շրջանում IfZ-ը պատրաստել է երկհատորյակի 4000 օրինակ, սակայն արդեն վաճառվել է 85 000 օրինակ։

2016-ը բազում իմաստներով շրջադարձային էր: Բայց պատմության մեջ շրջադարձային տարիներ նախկինում էլ եղել են:

Ծննդավայրը… Անմոռանալի է, քանզի նախնիների շիրիմներ կան այդտեղ, անհոգ մանկան հուշեր: Ցավ պատճառած փուշն անգամ կարոտով է հիշվում: Կարոտի ցավը ավելի է սաստկանում, երբ տարիների հեռվից և անհասանելիությունից ես նայում:

Աննայի մորը գտանք երկրաշարժի չորրորդ օրը, տեղը ցույց տվեց Սպիտակի թիվ 1 դպրոցի աշակերտուհին. -Երբ երկրաշարժը սկսվեց, ես դաս էի պատմում, ընկեր Ասյան ինձ միանգամից դուրս հրեց ու մնաց ահա այստեղ՝ պանելի տակ:

Մենք դեռ երկար կհիշենք այն պահը, երբ Միխայիլ Գորբաչովն ընդհատեց «перестройка»-ին նվիրած իր կարևոր ելույթը ՄԱԿ-ի գագաթնաժողովում ու շտապ կարգով Նյու Յորքից վերադարձավ Մոսկվա։

Երկրորդ ծանր հարվածը, որը ես ստացա, անձնական բնույթի էր. 1988 թվականին կորցրի մորս՝ Ժենյա Հարությունյանին: Նա նաև իմ դպրոցական ուսուցչուհին էր ու իմ գիտական գործերին մշտական տոն տվողը, ոգևորողն ու սրտացավ երկրպագուն: Մայրս այդպիսին էր ոչ միայն իր չորս զավակների, այլև դպրոցի բոլոր աշակերտների նկատմամբ:

Մենք սովորել ենք միշտ ակնոցներով նայել մեր, մեր կեանքի և մեր գործերի վրայ, աշխատել ենք հաւատալ, համոզուել, որ մեր կեանքը բարելաւում է, որ մեր վէրքերը բուժւում են, բայց իսկապէս ինքնախաբէութեան մէջ ենք, սոսկալի՛ ինքնախաբէութեան: