Կորած սերունդ

Տվածդ մի կյանք է, երկիր,

ու երկու հեղափոխություն.

օրերս կում-կում բարակեցին

այդ թավշե երկճյուղ կոկորդում:

Մանրաթելեր մնացին ինձ

ու սարդի մի ձիգ լար,

և կախ-կախվել եմ հող ու ամպի արանքում:

Տարվում էր մարմինս տերև` ալիքը ալիքի վրա,

ու բերվում տաշեղ` հոսանքը հոսանքից հետո.

փողոցեփողոց, հրապարակ ու կայարան:

Հետո գույները է՛լ տաք չէին` խամր ու մրոտված,

բառերի փոշին էր թափվում,

ծածկում էր սավանը սպիտակ խոսքի,

և հյուսվում էր պարան… ու էլի՛ պարան

մեր կոկորդին:

Մի պատերազմից մյուսը անցնող

անկանոն կրակահերթ.

ժամանակավոր դադար է կյանքս

ապրել-չապրելու այդ սևխոռոչ երախում:

Հուսիկ ԱՐԱ

Մեկնաբանություններ