Մեր փոքրիկ քայլերն ու աղոթքները լույս և հույս են բերում

Խնդրեք, ու ձեզ կտրվի, փնտրեք ու կգտնեք, դուռ թակեք, ու կբացվի ձեզ։

(Մատթեոս, 7:7)

Կամաց-կամաց հասկանում եմ, որ աշխարհն իր ամբողջ խորությամբ մեզ չի սպասում, բայց մենք միշտ կարող ենք մոտենալ նրան մեր սրտով, մեր աղոթքով:

Աղոթքը միայն խնդրանք չէ, այն նաև հույսի թռիչք է, փոքր ծիծաղ ու լույսի փնտրտուք:

Դուռը թակելը նշանակում է քաջություն գտնել մեր վախերի առաջ, հավատալ, որ կողքիդ միշտ ինչ-որ մեկը կա՝ պատրաստ լսելու:

Եվ երբ դուռը բացվի, երբ լույսն ու պատասխանն հասկանալի դառնան, հասկանում ես, որ ամեն քայլ, ամեն աղոթք, ամեն փնտրտուք մեզ ավելի մոտեցնում է ոչ միայն աշխարհին, այլ նաև՝ ինքներս մեզ:

«Տերը մի վազք չի ուշացնի, երբ մենք մոտենում ենք նրան սրտով ու հավատով» (Հռոմեացիներին, 8:28) - հիշեցնելով, որ մեր փոքրիկ քայլերն ու աղոթքները լույս և հույս են բերում, նույնիսկ եթե դա անմիջապես տեսանելի չէ:

Այս երկու խոսքերը միասին մեզ սնում են հավատով, որ երբ ձգվում ենք դեպի լույսը, աշխարհը բացում է իր դռները, իսկ սերն ու խաղաղությունը սկսում են թափանցել ամեն անկյուն:

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ