Փրկություն

Տե´ր բարերար,

Դու ինձ երբեք չես փրկելու

Նրա համար, որ իմ կյանքում

Խունկ եմ ծխել քո խորանին

Կամ աղոթել գիշեր–ցերեկ

Ապաշխարած սրտով անբիծ

Մի ճշմարիտ մոնազնի պես:

Եթէ դու ինձ պիտի փրկես,

Դու այդ կանես նրա համար,

Որ լացել եմ` լացողի հետ

Եւ տառապել անհունորեն`

Տառապանքով ուրիշների,

Միշտ փնտրելով որեւէ ճար,

Որ ցավերի համար դառնա

Սփոփանքի սպեղանի:

Իսկ թե որ գաս ինձ փրկելու,

Շատ եմ տենչում փրկես նաեւ

Երազներիս մէջ փայփայած

Նազելաշուք էակներին

Եւ տառապած հոգիներին,

Որ չըզգացին ջերմությունը

Սրտամոտիկ գորովանքի:

Այդժամ է, որ պիտի լինի

Փրկությունը իմ կատարյալ,

Ապա թե ոչ` ես կը մաշվեմ`

Գնալ–գալով մենակության

Ձանձրույթի մեջ` հոգով տրտում:

Հակոբ Արքեպիսկոպոս ԳԼՆՋՅԱՆ

Մեկնաբանություններ