Նեռը

Մոռացված դարպասը բացվեց դժոխքի,

որ զմռսված էր ու գոց վաղնջից.

ոսկե երիզներ ուներ ու լույսի շրջանակ.

մենք վստահ էինք,

թե սպասված Նեղ դուռն է փեղկվել երկնքի:

Դուրս եկավ նեռը,

վեր պարզած ձեռքեր` դատարկ ու մաքուր,

հագին` պարզ գույներ,

կլոր աչքեր ուներ ու տաք,

մորուքն էր կարճ խուզած, կոկիկ:

Քայլեց մեր մեջ,

ասաց բառեր, որ Փրկիչն էր խոսում.

-Ի'նձ եկեք հոգնածներ ու բեռնավորվածներ,

դուք կո'ւյր չեք` տեսնում ենք,

խո'ւլ չեք` լսում ենք,

համր չեք` խոսե՛ք:

ՈՒ սեղան նստեց մեզ հետ.

-Ահա մարմինս` կերե՛ք:

-Ահա արյունս` խմե՛ք:

Մենք հավատացինք, թե բժշկվում ենք.

ինքը մատնեց մեզ արծաթ ու ոսկով

և խաչ հանեց էությունը մեր:

Հիմա արյուն է, ողբ է ու աղետ

ուր որ անցել է և անցնելու է դեռ.

կոտրեց` անկելով ամբողջ ոգու սյուն,

որ չէր հաջողել և ո՛չ մի ճիվաղ.

խոր փոսում թաղեց մեր իրականը

և շիրմաքար դրեց երազի վրա:

Ու գնում են դեռ նրա հետքերով

մարմինները մեր ցամաք, անհոգի,

և խաչի վրայից սիրում է նրան էությունը մեր:

Նեռը ծնվեց մե՛ր մեջ,

և մենք սիրեցի՛նք սև ոգին...

տեղ չենք ունենա երկնքի դասում,

հար մնալու ենք Աստծուց նզոված,

թե չտեսնենք, որ կույր ենք:

Հուսիկ ԱՐԱ

Մեկնաբանություններ