-
2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի մեկնարկի տարելիցի այս օրերին սոցիալական ցանցերում կրկին նկատվում է զինվորական համազգեստով և զենքով լուսանկարներ ու ռիլսեր հրապարակելու «ավանդույթը»...
-
Միշտ մտածել եմ, թե ինչ են զգում նիկոլականները Եռաբլուրում։ Ո՞նց են արդարացնում այդ իրականությունը։ Ասում են՝ «ափսոս էին, բայց դե տենց ստացվե՞ց», կամ թե՝ «թուրքը սպանեց, խեղճ հարիֆ Նիկոլն ինչ անե՞ր»...
-
Ընդամենը, որ իր սուգն ու վիշտը, իր թանկ կորուստները հարգի` Արցախի հանձնման օրը փառատոն չանի, իսկ կործանարար պատերազմի օրը Հանրային հեռուստատեսությամբ տաշի-տուշի չցուցադրի...
-
Երեկ սեպտեմբերի 27-ն էր, 44-օրյա պատերազմի վեցերորդ տարելիցը։ Հազարավոր զոհերի հիշատակ, չսպիացող վերքեր, կորսված տներ ու ճակատագրեր, պետության ապագան փոխած աղետ...
-
Մասնագիտական աչքով եթե գնահատեմ երեկվա քաղաքականապես խիտ օրը, ապա մեկ բան կասեմ․ երեկ մեկ օրվա մեջ խտացված էր իշխանություն–ընդդիմություն պայքարի գրեթե ամբողջ դիլեման։ Իշխանությունը գործում էր որպես քաղաքական մեքենա՝ հաղորդակցվում էր, կրկնում, տարածում և պայքարում էր մարդկանց ընկալումների համար...
-
Պահպանիչ և հույս հավատացյալների Քրիստոս Աստված մեր,
Պահիր և պահպանիր մեր զավակներին, Քեզ հավատացող և Քեզ հուսացող Հայ ժողովրդին, Սուրբ և պատվական Խաչիդ հովանու ներքո...
-
Այս եղավ սկիզբը երկրի վրա տևած Իմ երեք տարիների առաքելության. խոնարհությամբ ընդունելով կյանքի դժվարություններն ու կարգ ու կանոնը, որպեսզի կարողանամ բոլոր ժամանակների Իմ հետևորդներին բաժնեկից դարձնել մարդկային կյանքին, որ Ինձ վրա առա...
-
Առանց չափազանցության՝ դեռ «թավշյա» անդորրի ու շոկի մեջ եմ ՔՊ-ական քաղաքական թատրոնի «պրիմա» Հասմիկ Հակոբյանի եթերային հայտնությունից (հղումը՝ Հ․Գ․1-ում)...
-
Հ1, եթե վերջնականապես չեք վերածվել AzTV-ի, և եթե այդ շենքում դեռ կա գոնե մեկ մարդ, որը տարբերում է հանրային հեռարձակումը քաղաքական սպասարկումից, այսօր եթեր մի՛ տվեք այդ հաղորդումը...
-
Հերոսները ապրողների հոգու սպեղանին են, արժեքավորում են նրանց հավաքական գիտակցությունն ու պատվախնդրությունը, նորոգում են ազատատենչ մղումներն ու լույս սփռում օրվա հիմնահարցերին...