Ես իհարկե շատ բան չգիտեմ, ես կասեի գրեթե ոչինչ չգիտեմ, բայց գիտեմ մի պարզ ճշմարտություն և վստահ կարող եմ ասել.
որտեղ պառակտում է, այտեղ դևերն են վխտում...
Այս մոլագար աշխարհում ես արդարություն եմ փնտրում։ Ոչ վրեժխնդիր, այլ՝ մարդկային։ Որ մարդը մարդ մնա։ Որ ճշմարտությունը վերապրի՝ իշխանության լեզվից անկախ։ Որ ձայն չունեցողը դադարի լռության մեջ մենակ լինելուց...
Ես միշտ իմ տեղում եմ եղել` և տանը, և դրսում, և գրականությունում։
Քսանհինգ տարուց ի վեր անտրտունջ խնամել եմ անկողնային հիվանդ կնոջս և պատկերացնել կարելի է, թե տանը ինչպիսի ամուսին եմ եղել...
Երեկ Եվրազեսի նիստին հաջորդած ՌԴ նախագահ Վ.Վ.Պուտինի ելույթն էի լսում նաև ՀՀ-ի վերաբերյալ: Ամեն բան շատ լուրջ է. եթե որևէ մեկին թվում է, որ, ռուսերեն ասած, пронесет, հիասթափեցնեմ՝ դժվար:
Շատ պարզ, ազնիվ, առանց մի գրամ երկիմաստության, կոնկրետ, հասկանալի բառերով ի՞նչ ասվեց՝ փորձեմ ամփոփել...