Անզուգական էր Հալեպի գունեղ ժխորը

Հալեպ…

Լեզուների խառնարան էր ասես այս հինավուրց քաղաքը. արաբերեն, հայերեն, ասորերեն, քրդերեն:

Չգիտեմ ինչու, այն օրերին ինձ թվում էր, թե Հալեպում գերակշռողը հայերն են ու հայերենը:

Գուցե նրանի՞ց էր, որ այդ անզուգական գունեղ ժխորի մեջ միայն հայերեն բառերն ու կանչեր էի հասկանում:

Հիմա, ափսո՜ս, գունեղ ժխորից պակասել են հայերենն ու հայը:

Հիշում եմ, այդ գունեղ օրերին բարեկամս ինձ Մալուլա տարավ։ Հինավուրց քաղաք է Մալուլան, Հալեպից երեք-չորս ժամ ճանապարհ անցանք։

Գաղտնապահ արևելքի հեքիաթային մի էջ բացվեց իմ առաջ։ Նրանց խոսակցական լեզուն ոչ հայերեն էր, ոչ ասորերեն, ոչ արաբերեն, ոչ էլ քրդերեն: Նրանք Քրիստոսի լեզվով էին խոսում` արամերեն ու այս քաղաքի մարդիկ ինձ ավելի բարի թվացին:

Այն տարիներին այսօրվա հնարավորությունները` լուսանկարելու, ձայնագրելու, տեսագրելու չկային: Տասնամյակներ են անցել, բայց այդ բարի դեմքերը, լուսավոր ժպիտները, աչքերի փայլը մնացին, ներծծվեցին հիշողությանս մեջ և այս անսովոր «լուսանկարը» փոխանցում եմ Ձեզ:

Սպարտակ ՂԱՐԱԲԱՂՑՅԱՆ

Մեկնաբանություններ