Հերթը որ ինձ հասնի՝ Աստված արձակուրդ կերթա…
Ու միևնույն է՝ որոշ մարդկանց հերթը չի էլ հասնում։ Նրանք արդեն ներսում են՝ հիշողության մեջ։
Գալյա Նովենց
Հուլիսի 1։
Ծննդյան օր չէ միայն։ Մի փոքր դադար է ժամանակի մեջ։
Կարծես ինչ–որ մեկը մի պահ կանգնեցրել է ֆիլմի ժապավենը։
«Մեր մանկության տանգոն»։
Սիրանուշ։
Այդ անունը՝ ինչպես պատուհան, որից ներս է գալիս մի ամբողջ քաղաք։
Դերերը խառնվում են։
Բայց չի մոռացվում այն, թե ինչպես էր նա լռում։
Այդ լռությունը՝ բեմից ծանր, տեքստից խոր։ Լռություն, որից հետո ամեն խոսք արդեն ավելորդ է։
Նա չէր խաղում։
Նա հիշեցնում էր՝ կյանքը ունի իր ճիշտ ձևը։ Եվ ինքը եկել էր դա ասելու՝ առանց ճչալու, առանց ծափ խնդրելու։
Չես բացատրում։ Չես վերլուծում։
Նա խաղում էր այնպես, կարծես կյանքը արդեն փորձել էր նրա փոխարեն։
Իսկ ինքը միայն եկել էր՝ կրկնելու ճիշտը։
Ոչ մի ավել բան։
Ու ոչ մի պակաս։
Հուլիսի 1-ը ծննդյան օր չէ միայն։
Դա այն օրն է, երբ հիշում ենք՝ որոշ մարդիկ հերթի կարիք չունեն։
Նրանք արդեն ներսում են։
Մեր մեջ։
Ընդմիշտ։
Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ