Ռուսաստանին և Հայաստանին կապում են առանձնահատուկ հարաբերություններ՝ հայտարարել է ՌԴ ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովան։ Նրա խոսքով՝ Մոսկվան Հայաստանը դիտարկում է ոչ միայն որպես ինքնիշխան պետություն, այլև որպես մի երկիր, որի հետ Ռուսաստանին միավորում են բազմամյա պատմական կապերը, համատեղ նախագծերը, ընտանեկան հարաբերությունները, գործարար շփումներն ու մարդկային ճակատագրերի միահյուսումը։               
 

Կրկնակի բլեֆ

Կրկնակի բլեֆ
28.06.2026 | 20:13
Հրեական «ջոկեր»՝ իսրայելաթուրքական «պոկերում» հունիսի 26-ի հրապարակմանս մեկնաբանություններից մեկում այսպիսի դիտարկում էի արել. «Շատ ավելի կեղտոտ խաղ կլինի, եթե հրեաներն այս անգամ «կրկնակի բլեֆի» դիմեն՝ ճանաչեն Ցեղասպանությունը: Հայերս դրանից ոչինչ չենք շահի, իսկ այ տարածաշրջանը նորից կարող են ներքաշել պատերազմի մեջ»:
Իսրայելի նախարարների կաբինետն այսօր արեց այդ «կրկնակի բլեֆը»՝ միաձայն հավանություն տվեց երկրի թիվ մեկ դիվանագետ Գիդեոն Սաարի՝ Հայոց ցեղասպանությունը պաշտոնապես ճանաչելու նախաձեռնությանը: Հերթը խորհրդարանինն է: Կհաստատի՞ Կնեսետն այս առաջարկը: Եռակի բլեֆ կլինի, եթե չհաստատի: Քառակի բլեֆ՝ եթե հաստատի: Այսինքն, և՛ արդեն կայացած առաջին ու երկրորդ, և՛ դեռևս սպասվող երրորդ ու չորրորդ դեպքերում միակ հաստատուն բանը, որ կարելի է արձանագրել, բլեֆն է՝ անսպասելի մոլորեցնող քայլով դիմացիններին հանկարծակիի բերելու և կատարված փաստի առաջ կանգնեցնելու ճարպիկ հաշվարկը: Ինչ-ինչ, բայց օգուտն ու վնասը, շահն ու կորուստը հաշվել-հաշվառել-հաշվարկելու գործում հրեաներն իրոք անգերազանցելի են: Աշխարհաքաղաքական «պոկերի» այս խճճված շրջափուլում հրեաները նման ռիսկային «բլեֆի» չէին դիմի, եթե նախապես և շատ մանրակրկիտ հաշվարկած չլինեին բոլոր սպասելի ու ենթադրյալ զարգացումները:
Գաղտնիք չէ, որ Թուրքիան այսօր Մերձավոր Արևելքում դիրքավորվում է որպես մահմեդականների շահերի թիվ մեկ պաշտպան և գլխավոր խաղաղասեր՝ մեղադրելով Իսրայելին ռազմատենչ ու ցեղասպանության հետամուտ քաղաքականության մեջ: Հայոց ցեղասպանությունը պաշտոնապես ճանաչելու այս նախաձեռնությամբ Իսրայելը նպատակ ունի մաքրվել դեռևս չդաջված այդ խարանից՝ կրկին «թարմացնելով» աշխարհի հիշողությունը հարյուրամյա վաղեմության դեպքերով և սլաքն ուղղելով բուն խարանակրի կողմը:
Անկարայի պատասխանը, բնականաբար, չի ուշանալու, մնում է ենթադրել, թե ինչպիսին կլինի այն՝ դիվանագիտորեն քողարկվա՞ծ, թե՞ հակահարվածի բաց սպառնալիքով:
Առավել ծանր է, սակայն, Հայաստանի օրվա իշխանությունների վիճակը: Այն իշխանությունների, որոնք հասցրել են արդեն հայտարարել, թե իրենց արտաքին քաղաքական օրակարգում Ցեղասպանության թեման առաջնահերթություն չէ, և դեռ պարզել է պետք՝ ովքեր էին Օսմանյան կայսրությունում ջարդերի իրական շահառուները: Պատկերացնել կարելի է, թե ինչ հիմար վիճակում կհայտնվեն սրանք, եթե Կնեսետն էլ կողմ քվեարկի կառավարության նախաձեռնությանը: Ոչ այն է պաշտոնապես արձագանքեն, ոչ այն է լռեն: Պաշտոնապես արձագանքել, նշանակում է շնորհակալություն հայտնել Իսրայելի իշխանություններին, ինչը խիստ կզայրացնի Էրդողան էֆենդուն՝ կանխատեսելի հետևանքներով: Չարձագանքել, կնշանակի արհամարհել Իսրայելի «պատմական քայլը», իսկ սա արդեն Նեթանյահուին է ափերից հանելու:
Ոչ պակաս աննախանձելի վիճակում է հայտվելու նաև Ալիև Իլհամը՝ Էրդողանի «կրտսեր եղբայրն» ու Նեթանյահուի մերձավոր դաշնակիցը: Քննադատի վերջինիս՝ կզրկվի ռազմական (և ոչ միայն ռազմական) աջակցությունից, չքննադատի՝ կկորցնի «եղբոր» բարեհաճությունը (և ոչ միայն բարեհաճությունը):
Փաստորեն, Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչելով՝ Իսրայելը կարող է վիժեցնել Հարավային Կովկասում հայ-ադրբեջանական կոսմետիկ «քիրվայությամբ» հաստատված բուտաֆորիկ խաղաղությունը, որի կնքահայրն էլ Դոնալդ Թրամփն է: Այն նույն Թրամփը, որին հրեական ազդեցիկ շրջանակները ներքաշեցին իրանյան պատերազմի մեջ, և որը, այլ ազդեցիկ շրջանակների դրդմամբ, մենակ է թողնում իսրայելցիներին այդ նույն պատերազմում:
Ահա այսպիսի բազմավեկտոր «պոկեր»՝ «Հայոց ցեղասպանության ճանաչում» կոդային ձևակերպմամբ, որ կողմերից մեկի ձեռքին դարձել է «ջոկեր»՝ հաղթանակ կորզելու ռեալ սպասելիքով:
Դե ի՞նչ, մենք էլ սպասենք Կնեսետի վճռին, թեև, առանց դրա էլ, ապացուցված ճշմարտություններ կան, որ չարժե կասկածի մաղով անցկացնել. երբ թշնամուդ դաշնակիցն է ստանձնում շահերիդ պաշտպանությունը, սեփական շահդ էլ է սկսում աշխատել քո դեմ:

Լիլի Մարտոյան
Դիտվել է՝ 10794

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ