Իսկ ո՞վ է պահելու Սևանը

Գեղարքունիքի մարզում բնակչության ապրելու, եկամտի հիմնական աղբյուրը դարեր շարունակ եղել է Սևանա լիճը: Սևանի ափամերձ գյուղերը իրենց տեսքով անգամ խիստ տարբերվում են համայնքի մյուս գյուղերից, որոնք լճից քիչ հեռու են գտնվում, որովհետև լճից ստացված եկամուտների հաշվին ժամանակին կառուցվել են ճոխ առանձնատներ:

Նույնը չենք կարող ասել այսօրվա մասին, քանի որ ձկնային պաշարները գրեթե սպառվել են, և մարդիկ զրկվել են իրենց կերակրող հիմնական աղբյուրից: Մարզի բնակիչները սոցիալական այնպիսի վիճակում են, որ բնության պահպանման մասին չեն մտածում, չեն գիտակցում իրենց հասցրած վնասի չափը:
Գեղարքունիքի մարզի ափամերձ համայնքներում աղետալի չափերի է հասել արտագաղթը: Ծովագյուղից միայն այս տարի
մոտավորապես 800 աշխատող տղամարդ է դուրս եկել: Մոտ 4000 բնակչություն ունեցող Երանոս գյուղից էլ ՌԴ է մեկնել աշխատունակ բնակչության մոտավորապես 99 տոկոսը: «Այցելելով նշված գյուղերը, տեսանք միայն կանանց և մի քանի տղամարդու, որոնք նույնպես պատրաստվում էին մեկնել: Մարզի բնակրության համար միակ ելքը արտագաղթն է մնացել: Այսինքն` ունենք կատաստրոֆիկ վիճակ: Մենք չենք ուզում Սևանը մնա առանց բնակչության: Ո՞վ պետք է պահպանի Սևանը»,-ասում է «Էկոլուր» ՀԿ-ի նախագահ Ինգա Զառաֆյանը:

Հասմիկ ՄՈՎՍԻՍՅԱՆ

Մեկնաբանություններ