Այսօր էլ լենինյան կուսակցականները, սոցիալիստական «փառապանծ» անցյալի երազներով մոլորվածները փորձում են ոգեկոչել իրենց իդեալների հերոսներին` նրանց վերագրելով համամարդկային, աստվածաշնորհ հատկանիշներ. չէ՞ որ ժամանակին, առանց անցյալը վերագնահատելու, ներկան քննելու երգում էին` «Լենի՛ն, արևն ես դու աշխարհի, Լենի՛ն, բարևն ես դու աշխարհի», «դու պատմությունն ես մարդկային», «ամենամարդկային մարդը», իսկ Լենինի վիժվածքին փառաբանում` «դու ազգերի երջանկության ճարտարապետ ու դարբին»:

Խոսքն Անիի հայոց (Բագրատունյաց) թագավորության մասին է, որը 1045 թ. այլևս ու մեկընդմիշտ վայր է իջնում հայոց պատմության թատերաբեմից: Մի ողբերգական դրամա, որն սկսվել էր վաղուց և իր տրամաբանական ավարտին հասավ վերոնշյալ թվականին: Ընկավ Անին, ընկավ Անիի հզոր փառքը, հայոց պետականությունը ստացավ ողնաշարի ոչ թե հերթական վերքը, այլ անբուժելի ու մահացու հարված: