ՌԴ-ի, Չինաստանի և ԱՄՆ-ի ղեկավարների եռակողմ հանդիպման օրակարգը համաձայնեցված է, սակայն որոշ հարցեր ընթացքում կհստակեցվեն՝ հայտարարել է Ռուսաստանի նախագահի մամուլի քարտուղար Դմիտրի Պեսկովը։ Նա նշել է, որ հանդիպումը տեղի կունենա հինգշաբթի՝ Շենչժենում, նոյեմբերի 18-19-ն անցկացվելիք Ասիա-խաղաղօվկիանոսյան տնտեսական համագործակցության գագաթնաժողովի շրջանակում։ «Սա շատ կարևոր հանդիպում է, որը ժամանակակից աշխարհում նմանը չի ունեցել և չունի»,- ընդգծել է Կրեմլի պաշտոնական ներկայացուցիչը։               
 

Ես իմ ցավը ճանաչեցի ուրիշի էկրանին

Ես իմ ցավը ճանաչեցի ուրիշի էկրանին
03.07.2026 | 11:24

Վենեսուելա, 2026։

Էկրանին։

Ու հանկարծ հասկացա։

Նույն փոշին։

Նույն ձեռքերը՝ փլատակների մեջ։

Նույն զանգը, որ չի հասնում։

Միայն թե քաղաքի անունը ուրիշ է։

1988-ին Սպիտակն էր,

Գյումրին,

Վանաձորը

Հիմա՝ Վենեսուելա։

Ես հիշում եմ ոչ թե ամբողջ պատկերը, այլ կտրվածքներ։

Հեռուստացույցի էկրանը, որտեղ լուրերը չեն ավարտվում։ Ու հետո՝ լռություն տանը։ Այնպիսի լռություն, որտեղ նույնիսկ ժամացույցի ձայնն է ավելորդ։

Մարդիկ՝ որոնք փնտրում են մարդկանց։

Ձեռքը, որ փորում է փլատակները ոչ թե ուժով, այլ անհավանական հույսով։

Ոչ թե որովհետև հավատում է։ Այլ որովհետև այլ ելք չունի։

Եվ մի պատկեր էլ՝ համառ․ ինչ-որ մեկի ձայնը, որ փորձում էր զանգել ու չէր կարողանում հասնել ոչ մեկին։

Հեռախոս, որ դառնում է անիմաստ առարկա, երբ աշխարհը կտրուկ փոխում է իր ձևը։

Վենեսուելան ու Սպիտակը իրար նման չեն։ Բայց նրանց միջև կա մի անտեսանելի կամուրջ՝ փլվող պատերի և չփլվող սպասման միջև։

Սպիտակի լռության մեջ ես դեռ հիշում եմ այդ «չհասած» զանգերի զգացումը՝ ինչպես օդում կախված մի բան, որ երբեք չի ավարտվում։ Պարզապես մնում է։

Գուցե հենց այդ պատճառով է, որ ամեն անգամ, երբ աշխարհում ինչ-որ տեղ երկիրը շարժվում է, ինչ-որ ուրիշ տեղ հիշողությունը շարժվում է նրա հետ։

Տարիներն անցնում են։

Երկրները տարբեր են։

Բայց մարդկային ցավը նույն լեզուն ունի։

Ցավն անցագիր չի հարցնում:

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Դիտվել է՝ 7255

Մեկնաբանություններ