Քաղաքական ճգնաժամ ստեղծելը կախված է ստեղծողից և կախված չէ իշխանությունից

Վաղը քպ-ն ասելու է.

- Մենք չէինք ասում, որ ադրբեջանցիները չեն գալու, մենք ասում էինք, որ 300.000-ը չեն գալու, բայց, այ, 150.000-ը (պայմանական, ցանկացած թիվ կարող են բրթել նախնական) կգան, այլապես՝ պատերազմ կլինի: Սրան ուղեկցող աբսուրդային և թուրքահաճո հիմնավորումների մասին էլ չխոսենք, պառակտման, շիզոֆրենիայի, ցնորքի և հակահայ ցնդաբանության, քպ-ական լրբության ու զրպարտությունների դոզայի մասին՝ ևս: Ի դեպ, լուրեր են պտտվում, որ հունիսի 18-ին Նախիջևանում կայացած «վերադարձ արևմտյան ադրբեջան» հակահայ պատմական դիվերսիայի համաժողովին եղել է նաև հայկական ներկայացուցչություն, բնականաբար, քպ-ի «բարձր հովանու» ներքո:

Իշխան Սաղաթելյանն ասում է, որ ընդդիմությանը ձայն տվողները կիսվել են 2 մասի. մի մասը պնդում է, որ պետք է վերցնել մանդատները, մյուս մասը պնդում է չվերցնել:

Ընդդիմությանը ձայն տված քաղաքացիների կարծիքը եթե նույնիսկ երկփեղկվում է, ապա խիստ տարբեր քանակային հարաբերակցությամբ. մեծ մասը պնդում է չվերցնել, իսկ այն մի մասը, որը պնդում է վերցնել, տարօրինակ պատահականությամբ, պատգամավորների և պատգամավորի թեկնածուների նեղ ընկերական և կուսակցական շրջապատն է:

Նշեմ նաև, որ այստեղ առանցքային է այլ անկուսակցական մասնագետների և քաղգործիչների կարծիքը, ինչպես նաև՝ անհատապես նախագահ Քոչարյանի կարծիքը՝ որպես անկուսակցական պետական գործչի, որը, ըստ երևույթին, չենք իմանա, մինչև որոշման հրապարակումը:

Եվ եթե նույնիսկ մանդատներ վերցնելը փակուղային ստիպված քայլ է, ապա ընդդիմադիր բոլոր ուժերը պիտի անեն դա՝ հայ հանրությանը մանրակրկիտ և առավելագույնս անկեղծ բացատրելով, առանց մանիպուլյատիվ և ինֆանտիլ պատճառաբանությունների, առանց մարդկանց անհասկացողի տեղ դնելու և հերթական շրջանով նրանց հրամցնելու այն, ինչը բոլորը վաղուց գիտեն, իհարկե, պահելով քպ-ին իշխանություն չճանաչելու օրակարգը՝ առաջին պլանում:

Ինչու՞ եմ կապել այս երկու թեմաները:

Եթե այսօր արդեն հիմքեր չստեղծվեն քպ-ի իշխանությունը չճանաչելու, քաղաքական ճգնաժամ ստեղծելու համար, այլ ստեղծվեն հակառակ հիմքեր, օրինակ, նորից քպ-ի պաշտոնական ընդդիմությունը դառնալու, հանրությանը նորից ընդդիմության դեմ տրամադրելու և վաղը նրանց իշխանության հետ նույնացվելու, ապա առաջին պարագրաֆի թեման քպ-ի հերթական կործանարար օրակարգն է դառնալու, ու ոչ մի ընդդիմադիր պատգամավոր քպ-ի խորհրդարանական լրբության և ապօրինությունների դեմ ոչինչ անել չի կարողանալու: Հընթացքս, քպ-ն վստահաբար միջոցներ է գտնելու Սահմանադրություն փոխելու՝ անգամ եթե խորհրդարանում չունենա սահմանադրական մեծամասնություն:

Հազար անգամ գրել եմ քաղաքական ժամանակադեպության մասին: Ինչպես տեսանք, հունիսի 8-ին ևս մեկ շանս կորցրինք՝ այդ ժամանադեպությունը հաշվի չառնելու պատճառով:

Հիմա մի 1000-րդ անգամ եմ նշում. եթե գնացինք նույն ճանապարհով, ունենալու ենք նույն արդյունքը:

Ի դեպ, քաղաքական ճգնաժամ ստեղծելը կախված է ստեղծողից և կախված չէ իշխանությունից:

Էլիզա Առաքելյան

Մեկնաբանություններ