Օրգանական զզվանք ունեմ կիսաճշմարտությունից, առավել ևս դրանով մանիպուլացիաներ անողից

Լիսաբոն, 1996 թիվ:

Այո, Լիսաբոնի գագաթնաժողովի մանակից բոլոր երկրները կողմ էին ԱՄՆ -ի ներկայացրած նախագծին՝ ԼՂ-ին հատկացնել ինքնավարություն Ադրբեջանի վարչական տարածքում :

ՀՀ նախագահ Տեր-Պետրոսյանը վետո դրեց , այդ որոշումը չընդունվեց:

Օրվա վարչապետը դա հռչակում է, որպես Ղարաբաղի հանձնման փաստաթուղթ:

Իսկ ինչու՞ է ժամիշխանը մոռանում, որ եկավ 1997 թվականը և ՄԽ համանախագահները բերեցին Ղարաբաղյան խնդրի լուծման նոր փաստաթուղթ՝ Փուլային լուծման տարբերակը:

Որտեղ նույն ԱՄՆ-ը , Ֆրանսիան և Ռուսաստանը այլևս չէին անդրադառնում Ղարաբաղի կարգավիճակի հարցին:

Ողջ փաստաթղթում երկու անգամ է օգտագործվում կարգավիճակ բառը:

Մի անգամ ԼՂ կարգավիճակի ճշգրտումը հանվում է քննարկումից և թողնվում անորոշ ապագային,

և երկրորդ անգամ, հետևյալ ձևակերպման մեջ՝ հանրաքվեի միջոցով անկախություն ձեռք բերած ԼՂ տարածք, ադրբեջանցի տեղահանված բնակչությունը կվերադառնա այն ժամանակ, երբ ապագայում կլուծվի ԼՂ կարգավիճակի հարցը:

Չի մոռանում, պարզապես ձեռնտու չէ հիշել 1997 թ. այդ փաստաթուղթը, որը ՀՀ ղեկավարության և դիվանագիտության հաղթանակն էր ստեղծված տքնաջան աշխատանքի արդյունքում:

Սաշա ԱՍԱՏՐՅԱՆ

Մեկնաբանություններ