Հավատը փայփայում է հույսին, բայց չի կերակրում

Մի տեղ պիտի ամեն ինչ հանգուցալուծվի, ի մի գա: Մի տեղ պիտի ներշնչմանը հաջորդի արտաշնչանքը, մոխիրը պիտի քամուն տրվի, թաց կավը պիտի ամրանա, ամպը պիտի բացի արևի երեսը: Սրան հույս են ասում: Բայց հույսը նրա բաժինն է, ով ոչ միայն հավատում է: Հավատը փայփայում է հույսին, բայց չի կերակրում: Հավատը նայում է առաջ, բայց չի տեսնում: Հավատն ուզում է, որ իր ձեռքը բռնող լինի: Հավատն ուզում է, որ ջերմության հույսից առաջ մեկը մացառը հավաքի ու վառի կրակը: Ցրտի մեջ հույս չկա: Վառվող կրակի մեջ է հույսը:

Հովիկ Չարխչյան

Մեկնաբանություններ