Գաղտնիք չէ, որ 1990-ականների ամենաթողության պայմաններում ձևավորված հայկական օլիգարխիան որոշակիորեն աշխատում է իր «իմիջի» վրա, ինչը հիմնականում դրսևորվում է «բարեգործական» գործունեությամբ:
Տարիներ շարունակ գրքեր ու հոդվածներ եմ գրել` վեր հանելով մեր բազմադարյա բարերարության ավանդույթները, ներկայացրել եմ բազմաթիվ բարեգործների ազգանվեր նպաստը, կատարել եմ ազգային բարերարության առանձնահատկությունների գիտական մշակումներ, և այդ ամենը մեկ նպատակով` ցանկանալով, որ մեր երիտասարդ պետությունում վերականգնվի 17-դարյա բարեսիրության մշակույթը:
Առակագրի խոսքի համաձայն` երիտասարդությունն այն տարիքն է, երբ մարդը հույժ ընդունակ է ուրախության, քանի որ ո՛չ երեխայի նման անկատար է, ո՛չ էլ ծերի նման ուժասպառ:
«Ոսկե ծիրան» 9-րդ միջազգային կինոփառատոնի շրջանակներում համշենահայ ռեժիսոր ՕԶՋԱՆ ԱԼՓԵՐԻ «Ապագան ձգվում է հավերժ» (Թուրքիա, 2011 թ.) ֆիլմն արժանացավ ժյուրիի էկումենիկ մրցանակին:
Հեռուստաեթերը մաքրելու մասին խոսելն արդեն ոչ միայն մոդայիկ չէ, այլև անիմաստ է: Անճաշակ հեռուստանախագծերն ու նրանց ոչնչով չզիջող սերիալները քննադատությունների կիզակետում են, բայց, ինչպես ասում են, սայլը տեղից չի շարժվում:
Ընթերցողից խոնարհաբար հայցելով մոսկովյան առաջնությունում հայ մարզիկների մրցելույթը «Նեմեսիս-1983» անվանելու թույլտվությունը` նրանից պիտի մի բան էլ խնդրենք` թույլ տալ հակիրճ շարադրանքով անդրադառնալ Մոսկվայի օլիմպիական խաղերում մեր ծանրորդների մասնակցությանը, քանի որ այն շատ բաներով պայմանավորեց հայկական ծանրամարտի մինչ այժմ չգերազանցված թռիչքը: Սակայն եկեք այստեղ էլ մի պահ ընդմիջենք, որովհետև… ի սկզբանե էր բանը:
Այսօր թերևս խոսեմ «Pax Azerbaijana» եզրույթի մասին, որը ադրբեջանական գերիշխանության աշխարհաքաղաքական նախագիծ է: Կտեսնենք, որ այն այլևս «գետնի վրա» գոյություն ունեցող իրողություն է:
Եվ ուրեմն, Pax Azerbaijana-ն կամ, որ նույնն է՝ «Ադրբեջանական խաղաղությունը», աշխարհաքաղաքական հասկացություն է, որն արտահայտում է Ադրբեջանի ձգտումը՝ Հարավային Կովկասում հաստատել գերիշխող դիրք և տարածաշրջանային զարգացումները ենթարկել սեփական ռազմավարական շահերին...