«Ռուսը մեր բարեկա՞մն է, թե՞ թշնամին, իսկ ամերիկացին կփրկի՞». այս հարցը, իմ կարծիքով, տալիս են կամ հիրավի ազնիվ մարդիկ, կամ ուղղորդված քարոզիչները, որոնք հաճախ իրենք էլ չեն պատկերացնում հարցի խորությունը, դե գործ է՝ անում են։
Այն, ինչի մեջ «ժողովրդավարական արևմուտքը» ներքաշել է Հայաստանին, անթաքույց ցինիզմով կոչել է «անկախության և ինքնիշխանության համար» պայքար: Այդ «պայքարի» առաջին մասն ավարտվեց և բոլորս տեսանք արդյունքը և երկար-բարակ բացատրելու հարկ չկա:
ՈՒլյանով լենին և փաշինյան նիկոլ, երկու հրեշավոր անհատականություններ, ովքեր շրջել են իրենց երկրներում պատմության անիվը անդառնալի ավերվածություններ և ողբերգություններ թողնելով իրենց հետագծում։
Ներկա իրավիճակը պահանջում է յուրաքանչյուր քաղաքացուց անցածի լուրջ վերլուծություն կատարել, օբյեկտիվ գնահատել նախկին սխալները և սխալների պատճառները, և ճիշտ ուղղու վրա կանգնել հետագա կորուստներից խուսափելու համար:
Որ օտարամոլ եք, ռուսաֆոբ կամ արևմտաֆոբ՝ քաղաքական դիրքորոշում է, խնդիր չեմ տեսնում։
Կյանքիս լավագույն տարիները ծախսել եմ այդ ոլորտում իմը ներկայացնելու, համբերատար բանավիճելու, ինչպես նաև սուր, բայց կոռեկտ հակադարձելու վրա։
Մի արժեհամակարգային պարադիգմից մյուսին ժողովրդի անցումն ինքը կարող է լինել երկարատև պրոցես և, բացի դրանից, այն կարող է կիսատ մնալ կամ էլ այդ կիսատ վիճակից անցում կատարել դեպի մի այլ արժեհամակարգային պարադիգմ։
ՈՒկրաինայի հարցով կայացած վերջին բանակցությունները վկայում են, որ Մոսկվան չի փոխել իր սկզբունքային դիրքորոշումը և չի գնա վերջնական խաղաղության, եթե չհամաձայնեցվեն եվրոպական անվտանգության հիմնարար խնդիրները։
Այստեղ գլխավոր հարցը ՆԱՏՕ-ի՝ 1997թ. ռազմական ներկայության վերադարձի մեջ է: Բանակցային գլխավոր ուղերձն այն է, որ Ռուսաստանը չի հրաժարվել 2021թ. ներկայացված պահանջներից և մտադիր չէ ռազմավարական նպատակները փոխարինել ժամանակավոր հրադադարով՝ հանուն ԱՄՆ դիվանագիտական հաղթանակի...