Անհաղորդ

Չի՛ հոսում գետը Հրազդան,

Գետառը բետոնն է լուռ ծամում,

տղերքը՝ թաղերից այս ու այն

մնացին բետոնե անցյալում:

Մեկը այս քաղաքի դռներին

սգո սև ծաղիկներ է շարել,

էն երկրում կանաչող նռնենին

ասում է՝ ե՛ս էլ եմ շվարել:

Մեկ ամսից մի գարուն պիտի գա.

-Որտեղի՞ց,- հարցնում է մի աշուղ,

տարածվի՛ր գույներում անխնա,

Գետառը բետոնն է լուռ տաշում:

Մեկ ամսից քաղաքը կհոսի՝

ձայներով, թրթիռով՝ աջ ու ձախ,

ու տերը այս անհույս քաոսի

կօրորվի բետոնե պատից կախ:

Նորայր Գրիգորյան

Մեկնաբանություններ