Դու՛

Դու Աստվածամոր վեհությունն ունես,

լուրջ սևեռումը՝ մայրաց մայրերի,

մանուկ Հիսուսը գրկիդ ես հառնում

քեզնով մարդացվող մտքում իմ վայրի:

Դու Աստվածամոր ծավալումն ունես,

ծովացած սիրտը Մեծ Աստվածամոր,

և մի՞թե դու չես դարերով եղել

միակամ շունչը թե որդու, թե հոր:

Սավառնող սիրո թովչանքը ունես

զուտ անաձնական՝ Բի՜լ Աստվածամոր,

հրե հայացքով եռա՜նդ ես տալիս,

օրհնության նման զինու՛մ կորովով:

Ռազմաշունչ նախնյաց իմ արևազարմ

անհու՜ն գորովի երկրպագումով

հպարտ եմ գենիս այս արյան համար՝

քեզնով հաստատված դիցուհիներով:

Եվ համոզված եմ՝ դու կճանաչես

քառասունն անցիս այս հոլովույթում

իմ ներսում պեղած լու՜յսը եղեգան,

երգը դարձդարձիկ քո նո՛ր տիրույթում:

Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ

Մեկնաբանություններ