Չէ՛, ես ճիշտ ապրել չգիտեմ՝ քիչ եմ շարժվում, լիքը աղ եմ ուտում, լիքը ջուր եմ խմում, սիրում եմ յուղոտ բաներ ուտել, քաղցրակեր եմ, շատակեր եմ, գիշերակեր եմ, չծխող չեմ, չխմող չեմ, դիետա չեմ անում, պաս չեմ պահում...
Հանրաքվեով չի կարող սահմանադրություն փոխել, դրա համար անպայման կգնա արտահերթ ընտրությունների, ուր, ամեն միջոց գործադրելով, ձայն կհավաքի։
Իր իսկ խոսքերով ասած՝ եթե չեք ուզում, գնացեք հեղափոխություն արեք...
Էսօր կարդացի, որ Կիրանցի բնակիչները հայտնում են՝ երբ կանգնում են գյուղի կենտրոնում՝ դպրոցի նախկին շենքի մոտ կամ այլ հատվածներում, իրենց հեռախոսների էկրաններին գրվում է «Խեյրիմլի»...
Մենք Հրաչյա Աճառյանին գիտենք որպես հայոց լեզվի մեծագույն գիտնականի, «Հայերեն արմատական բառարանի» և հայոց լեզվի պատմության հեղինակի։ Բայց «Կյանքիս հուշերից» գրքում նա նաև մի տղա է, որը ջերմությամբ ու հումորով պատմում է իր հոր մասին...
Ֆրանսիայում զանգվածային անկարգություններ են։
Ճիշտն ասած՝ ես խուսափում եմ մարդկային զգացմունքների ցանկացած զանգվածային դրսևորումից։ Վերջին զանգվածային բանին մասնակցել եմ անցյալ դարի 88 թվին...
Աշխարհում կան պետություններ, որոնց ղեկավարներն առավոտից երեկո հոգնեցուցիչ կերպով կրկնում են նույն անհետաքրքիր բառերը՝ «միասնություն», «համախմբում», «ազգային համերաշխություն»...
Արծվաշենը չի տեղաշարժվում: Եվ, ընդհանրապես, Հայրենիքը չի տեղաշարժվում:
Ո՞ր խելամիտ մարդու մտքով կանցնի տեղաշարժել Կուրիլյան կղզիները, Կալինինգրադը, Ղրիմը, Աբխազիան, Հարավային Օսեթիան, Մերձդնեստրը կամ Կորսիկան: Վստահ եմ՝ նման խելամիտ մարդ չկա...
Հացը միշտ էնքան կարևոր ա եղել մարդու համար, որ հաց են ասել ընդհանրապես՝ ուտելիքին, ավելին՝ ապրուստին են հաց ասել, փողին, հարստությանը։ Օրինակ՝ ասում ենք հանապազօրյա հաց, կամ երբ մեկին զրկում են ապրուստի միջոցից, ասում ենք՝ հացը կտրեցին...
Ինչպես քաղաքական, փորձագիտական շրջանակներում, այնպես էլ լրատվական տիրույթում երեկ և այսօր առավել ուշադրության արժանացած ու քննարկվող թեմաներից մեկն Իրանին ԱՄՆ-ի հնարավոր միջուկային հարվածն է, դրա հետևանքները, նման հարվածի անթույլատրելիությունը...