«ՈՒրախներն ու հնարամիտները»՝ ընդդեմ «գիտակների»

Հին խոսք կա. «Սատանան որ ուզում է մեկին կործանել, նախ խելքն է առնում»: Վե՛րջ: Սատանան էլ անելիք չունի, հանգիստ կարող է մի կողմ քաշվել ու չարախինդ սպասումով հետևել ընդամենը, թե երբ է խելապակասն իր ձեռքով իր հարցերը լուծում:

«Սատանա է մտել քիթը». սա էլ է հին խոսք, որ հաճախ ուղղվում է նրանց, ովքեր բացահայտ սխալ քայլ անելու ճանապարհին են: Կամ էլ՝ «խելքը հացի հետ է կերել», որ նույնն է, թե՝ ստամոքսի խաթեր խելամտությունը դրել է մի կողմ:

Թե ինչ տեսք ունի այդ ընկած հրեշտակ-սատանան և ոնց է հաջողացնում մարդու խելքն առնել կամ մտնել քիթը, մնում է անհայտ, իսկ որ կարողանում է նաև մարդկային հոծ զանգվածների խելքը հացի հետ խառնել, սա արդեն իրոք առեղծված է:

Մեկը՝ մենք, ավելի ճիշտ, հայերիս մի ստվար հատվածը, որ գրողի ծոցն է ուղարկել ողջամտությունն ու հոժարակամ ընդառաջ է գնում սեփական անկումին: Ո՞նց չմտածես, որ սատանայի մատը հաստատ խառն է էստեղ, անկախ նրանից, թե ում է ընտրել որպես թիրախ՝ տուն պահող հացկատակի՞ն, պատեհապաշտ քաղքենու՞ն, թե՞ դիմազուրկ ամբոխին:

Ուրիշ բացատրություն ունի՞ 2018-ից սկսված ու համազգային այսքան աղետներից հետո էլ շարունակվող ապուշացման համաճարակը: Մարդ չգիտի՝ խղճա՞ անմտության համախտանիշով վարակված այս զանգվածին, թե՞ թափ տա ձեռքը՝ անհուսորեն դատապարտված համարելով: Դրա նախադեպն էլ ունենք՝ 2021-ին ձեռքներս թափ տվեցինք, իբր, «ոչ խելք ունեն, ոչ մեղք», տված վնասներն ի՞նչ պիտի լինի: Էն եղավ, ինչ եղավ: «Սատանայի տեղապահ», համատեղությամբ էլ վարչապետ աշխատողը նույն այդ զանգվածի քվեով լեգիտիմության այնպիսի քարտ-բլանշ ձեռք գցեց, որ հիմա դեմն առնել չի լինում: Այսօր էլ շատերը հակված են կարծելու, թե խելք չունեցողը մեղք էլ չի ունենում, իրավական լեզվով՝ տկարամիտ ես, անմեղսունակ ես ուրեմն, մինչդեռ մերօրյա դաժան իրողությունները փաստում են ճիշտ հակառակը: Զանգվածային անմտությունը 2018-ին ցատկահարթակ դարձրած ճարպիկ «տեղապահը» ութ տարի օխլոսի խելքն ուտելու գործում այնքան հմտացավ, որ սատանան արդեն հանգիստ կարող է արձակուրդ գնալ:

Լավ, իսկ ի՞նչ են անում հանրության խելամիտ հատվածի քվեն ակնկալող և «ուրախների ու հնարամիտների» այս խրախճալից «ավտոբուսը» երթուղուց հանելու հայտ ներկայացրած «գիտակները»: Փորձում են վերաիմաստավորել մի ուրիշ հին խոսք, որ տեղը-տեղին, կարծես մոռացվել է. «Գիտունի հետ քար քաշիր, անգետի հետ սեղան մի նստիր»: Ստացվու՞մ է: Առայժմ՝ ոչ: Առայժմ միակ գիտունի մենաշնորհ ձեռք բերելու, մյուս հավակնորդներին գիտունիկի կարգավիճակում թողնելու գործով են զբաղված:

Իսկ ընտրություններին մնաց 67 օր:

Լիլի Մարտոյան

Հեղինակի նյութեր

• Ձեռքը ձեռք է լվանում, երկու ձեռքը՝ «խաղաղություն»
• «Նավթահանքերի գեներալները»
• Մուկը, Կարասն ու Մայր մեղուն
• Ֆեյսբուքյան առօրյա. 14 տարի առաջ և հիմա
• ժամացույցը միացված է. դարակազմիկ պարտիա է խաղարկվելու
• ՀՀԿ-ն լքում է ընտրասպարեզը
• Ժողվարչապետից՝ «քլունգի մատերիալ»
• Քյանդրբազություն՝ երկու լարի վրա
• Անքննելի են ծրագրերը Կրեմլի
• Պատասխան քայլի իրավունքը «սպիտակներինն» է
• Երեսփոխանաց ընտրություն
• Ավանակին նժույգից տարբերել, փաստորեն, չսովորեցինք
• Թափառախումբը գնում է ղռեր
• «Գաղափարը՝ մեզնից, յուղ վառելը՝ ձեզնից»
• Ռաբիսը՝ քաղաքական կատեգորիա
• Լեթարգիական թմբիր՝ արթնացումի վիրահատական ելքով
• Ոնց էլ շպրտես՝ կատվի նման թաթերին է կանգնում
• Կամ սա մեզ կտանի «զագս»՝ ընտրությունների, կամ մենք կտանենք սրանց «դատախազի» մոտ
• Որտեղ բարակ է` էնտեղ կկտրի
• Նիկոլավարակը փոխակերպվեց նիկոլախտի, նույնքան վտանգավոր շրջապատի համար, որքան՝ ժանտախտը

Մեկնաբանություններ