Էսօրվա նման ձեռնասուն չէինք, որ ամբողջովին կախված լինեինք տեխնիկայից ու հարմարավետությունից

7-րդ դասարանում էի՝ 1995 թիվն էր: Էսօրվանից 2 անգամ ավել ձյուն էր եկել, ոչ տրանսպորտ էր աշխատում, ոչ մեքենա էր հնարավոր հանել: Տատիս տանն էինք մնացել՝ Ներքին Չարբախում, առավոտյան 7-ին ելանք ու ոտքով եկանք քաղաք, ես՝ դասի, պապս՝ գործի, բոլորը ոտքով էին գնում դասի ու գործի, ու ոչ մի զարմանալի բան չկար դրա մեջ:

Երջանիկ էին մութ ու ցուրտ տարիներ ապրող, պատերազմի մեջ գտնվող մարդիկ:

Ինչո՞ւ: Որովհետև համերաշխ ու միասնական էր կամքը, էսօրվա նման ձեռնասուն չէինք, որ ամբողջովին կախված լինեինք տեխնիկայից ու հարմարավետությունից:

Ապրում էինք առանց հոսանքի, առանց ջրի, առանց լիարժեք սննդի, բայց կիլոմետրերով քայլում՝ դասի ու գործի էինք գնում. էն «բռնապետական» Սովետի հայերն էինք:

Էլիզա Առաքելյան

Մեկնաբանություններ