Շունը խղճի մշտական ներկայությունն է քո կողքին

Գիտե՞ք՝ ոնց ա շունը կարողանում մեզ սփոփել, ամոքել, բուժել։ Շունը մեր խաղն ա խաղում։

Նրա ուրախությունը մեզ հասկանալի ա։ Էդ էն ա, որը մենք սովորաբար զսպում ենք կամ չենք կարողանում արտահայտել։ Իսկ ինքը չի ամաչում, չի թաքցնում, ոտից գլուխ ուրախություն ա դառնում ու մեզ էլ վարակում դրանով։

Շան թախիծը սրտիդ ա խփում։ Գրերի գյուտից հազարավոր տարիներ առաջ ստեղծված այբուբենով նա իր աչքերի մեջ թախիծ ա գրում, որը մենք պարզ կարդում ենք։

Ու կարեկցել գիտի՝ քո տխրությունը մահ ա նրա համար՝ ամեն ինչ անում ա, որ քեզ ազատի իր սիրտը կրծող քո տխրությունից։

Շունը գիտի՝ վիշտն ինչ ա։ Երբ շունը վիշտ ունի, նա տեղով վիշտ ա դառնում։ Հնարավոր չի չնկատել դա։ Իսկ ի՞նչ ա վիշտը՝ վիշտ նշանակում ա, որ դու ակնթարթային հաճույքներից ավելի բարձր արժեքներ ունես կյանքում։

Ու մոռանալով ամեն տեսակի զգուշություն՝ նա էնքան ամուր ա կապվում քո հետ, որ առանց քեզ կորցնում ա իր կյանքի իմաստը, հաճախ՝ հրաժարվում ա անգամ ապրելու բնազդից, որը բնության ամենահզոր բնազդն ա։

Ու խիղճը, խիղճը։ Շունը խղճի մշտական ներկայությունն ա քո կողքին։ Նա լակմուսի նման միանգամից ցույց ա տալիս՝ դու խիղճ ունե՞ս, թե՞ չէ, ու ինչքա՞ն ունես, ինչի՞ց առաջ ու ինչի՞ց հետո ա գալիս քո խիղճը։

Մենակ իր զգացմունքները կեղծել չգիտի։ Էդ մի բանը չի սովորել մարդկանցից՝ չի ուզեցել կամ չի կարողացել։

Դե, ասե՛ք, ի՞նչ արարած կարող ա ունենալ էդ հատկանիշները։ Միայն հրեշտակը։

Հա՛, շունը մեզ ուղարկված հրեշտակ ա, ով կույր չի, նա տեսնում ա դա։

Հենրիկ Պիպոյան

Մեկնաբանություններ