«Դմակով» ժողովուրդ ես՝ երկիրդ պահիր

Դեռ կա՞ն մարդիկ, որ զարմանում են, թե երեկվա թլվատները ո՞նց դարձան ճարտասաններ, քաղաքականության Ա-ն Բ-ից չջոկողները՝ «կարկառուն» քաղաքական դեմքեր:

Փողը օգնեց, տիարք և տիկնայք, փո՜ղը, որ դառնում է անշարժ ու շարժական գույք, կարճ՝ հարստություն:

Փողի քսա՜կը, փողի քսա՜կը՝
բարձրացնում է մարդու հասակը…

Նրա վրա է աշխարհքը կանգնած,
նա մեր հոգին է, մեր երկրորդ աստված:

Թումանյանի ժամանակ էլ էր աշխարհը փողի վրա կանգնած, նրանից հազարավոր տարիներ առաջ էլ, հիմա էլ, հետո էլ է այդպես լինելու, եթե այդ հետոն ընդհա՛նրապես լինի: Քսանմեկերորդ դարում մարդ արարածի ընչաքաղցությունը տիեզերական չափերի է հասել և սպառնում է արդեն աստվածային արարչագործության մեր բաժին Մոլորակին, որ տեղով դրախտ է, բայց հենց մենք էլ վերածում ենք դժոխքի:

Հայերիս բաժին հասած այս մի պատառ դրախտն էլ այսօր ինքներս ենք տվել մի բոլուկ ընչաքաղցների ձեռքը ու կրավորական կեցվածքով ընդամենը հետևում ենք, թե ոնց են մանրակերտ քարտեզի վերածած երկիրը «խուրդում»-հարստանում: Եվ, որքան փողը շատանում, այնքան ձենները տաք տեղից է գալիս, վերին արտի ցորեն են դարձել, այլ խոսքով՝ վերնախավ: Դե, որտեղ՝ վերնախավ, այնտեղ ստորին խավ էլ պիտի լինի, չէ՞, և այդ ստորինը իրենց ընտրողն է՝ ժողովուրդ հավաքական անվանումով: Ինչ անում-չեն անում՝ գցում են ժողովրդի գրպանը, հերն էլ անիծած, որ իրենց գրպանները գնալով տռզում են, իսկ ընտրողների ծակ գրպաններում մկներ են վազում:

Կարելի էր, իհարկե, չարախնդալ, թե՝ տեղն է ձեզ, վայելեք ձեր ընտրության պտուղները, բայց, գրողը տանի, ախր, երկիրն է ձեռքներիցս գնում: «Ինադ անենք էլերին, քամակներս տանք գելերի՞ն»: Ախր, գելի համար լրիվ մեկ է՝ իշխանություն ընտրածի դմակը կհափռի՞, թե՞ ընդդիմություն ընտրածի: Դմա՛կ լինի: ՈՒ էդ դմակն էսօր մե՛ր երկիրն է, բոլորինս, անկախ նրանից՝ իշխանությա՞նն ենք ընտրել, թե՞ ընդդիմությանը:

Թող ներվի ասել, բայց իրոք ոչխար պիտի լինել՝ էս պարզագույն բանը չհասկանալու համար: Իսկ եթե շարունակելու ենք չհասկանալ ու կրավորական կեցվածքով ընդամենը հետևել, թե մի բոլուկ ընչաքաղցներ ոնց են երկիր մառաղ անելով հարստանում, ուրեմն, արժանի ենք «մատաղացու գառան» խարանին:

Անհույս սկեպտիկ չեմ, այս տողերն էլ շատ կուզենայի չգրել, բայց աչքը տեսածից է վախենում, ականջը՝ լսածից, իսկ այն, ինչ տեսնում-լսում ենք այսօր, լավատեսական եզրահանգումների տեղ գրեթե չի թողնում: Այդ «գրեթե»-ն էլ, թերևս, հույսի նեղլիկ դուռն է: Մեկ էլ տեսար՝ բացվեց:

Լիլի Մարտոյան

Հեղինակի նյութեր

• Անել երեք բան, որոնցից դժվար է հոգնել
• «Սպիտակգլխարկավոր թունավոր սունկը»
• Մեր ներսի կենդանիները
• «Տերը», «ծառան» և ժողովուրդը
• Մեկ անձի թելադրանքով ուղղորդվող իրավաբանական «կանտորա»
• Շնից մազ պոկելն էլ քյար է, ջհանդամ, թե հաչոցի տակ չես մնա
• Եվրոպայում կենացն ընդունված չէ, Մոսկվան էլ կենացներին վաղուց չի հավատում
• Եվրոպացի առաքյալներ, հայանման հուդաներ ու 30 միլիոն «արծաթ»
• «Անթվանք» թոթովանք, որ չի բխում Հայաստանի շահերից
• Հայկական դիվանագիտությունն ու պաշտոնական Երևանի «խորհրդավոր» լռությունը
• Կրկնակի բլեֆ
• Հրեական «ջոկեր»՝ իսրայելաթուրքական «պոկերում»
• Ձգեք գոտիներդ, մինչև ֆոն դեր Լայենը գա, ցամաքած առուն էլ ջուր բերի՝ եվրոյի տեսքով
• Վիշապաքաղ Վահագնը ու «Պատերազմի եռագլուխ կուսակցությունը»
• Էս շոգ-կրակին ո՞վ հավես ունի փողոց-մողոց դուրս գա, բողոք-մողոք անի
• Թույլ նյարդեր ունեցողները լքեն ստադիոնը
• Պատգամավոր դարձած պայմանական Պողոսն ու երդման նոր տեքստը
• Էդ խելքով ե՞ք դուրս եկել էս քաղաքական վամպիրների դեմ
• Հինգ տարի առաջ, հինգ տարի հետո
• «Ո՞րն է հոգեպես ավելի ազնիվ»

Մեկնաբանություններ