Մինչ Բաքվում ընթանում է հայազգի գերիների դատավարությունը, պաշտոնական Երևանն այսօր շատ աննկատ կերպով Թուրքիային արտահանձնեց երկու քաղաքացու, որոնք, ըստ թուրքական կողմի, Թուրքիայում ներգրավված են եղել կազմակերպված հանցագործության մեջ:

Ես և Հայրս մեկ ենք: Պատկերացրեք, որ դուք էլ կարող եք մեկ լինել` ողջ Տիեզերքի Տիրակալի հետ:

Ամենախնամ Տէր, քո սուրբ երկիւղը պահապան դիր իմ աչքերին՝ չնայելու արատաւոր բաների. Եւ իմ ականջներին՝ չար խօսքերը հաճոյքով չլսելու.․․

Այլասերվածը դարձավ դատավոր, դատեց շատերին ու դրվատելին, գովեց ատելին` կյանքի վատերին, սակայն այդպես էլ Ճշմարտությունը նա չճանաչեց, որ պատասխան կա իր պիղծ դատերին` Ու... Ձեռամբ Վերին:

Հիմա արդեն, երբ առ ոչինչ տանող աննախադեպ ապագայի չարաբաստիկ ուրվականը չափազանց իրատեսական է և այևս ուժը կորցրած կարելի է համարել Ըմբռնումով մոտենալու, Գոտիները ձգելու, վատ ապրելուն համակերպվելու Սերգոյին հասցեագրված թմրեցնող կոչերը, երբ Գաբրիել հրեշտակապետի լիազոր դեսպանն ավարտին է մոտեցնում փակ դռների հետևում մանրակրկիտ մշակված հայոց դամբանականի ծրագիրը՝ ներգրավելով գետնաքարշ խամաճիկների նորաթուխ թերմացքներ, ուզում եմ հարց տալ, ապավինելով հոգեվարքից առաջ անիմաստ խռխռացող ընդդիմադիր ուժերին, որոնք կոչված են խորը թմբիրից արթնացնելու, համախմբելու և կազմակերպելու կեղեքվող երկրի վերջին բնակիչներին, ե՛րբ եք ինքներդ միասնական բռունցք կազմելու ընդդեմ մեր սրբազան երկրին, նրա միամիտ ու դյուրահավատ բնակչությանը պատուհասած չարիքի և առաջնորդելու նրան:

Գլխավոր եկեղեցու մոտ մանկական կարուսել կա։ Տեղս նեղ էր, մտա էդտեղի տուալետ։ Դե, տարիքս մեծ է , ես հո սովորական գրո՞ղ չեմ։

Վարչապետի աշխատակազմի ղեկավար Արայիկ Հարությունյանը Ինսթագրամի իր էջում ավետիս է հղել, որ Նորավանքում վառվել է համահայկական ձմեռային խաղերի կրակը։

Տարբեր խմբերի կողմից «համահայկական» կառույցներ ու շարժումներ ձևավորելու մասին մշտապես ասել եմ, որ դրանք արդեն իսկ ձախողված են։ Հնարավոր չէ ստեղծել կառույց կամ շարժում անգամ 10000 հոգով և այն համարել «համահայկական»: Խոսքը հատկապես քաղաքական շարժումների և կազմակերպությունների մասին է։

Ժողովուրդն ասում ա՝ ուրիշի դժբախտության վրա մի՛ ուրախացի, գլխիդ կգա։ Ես համաձայն չեմ։ Բայի ժամանակի հետ համաձայն չեմ. ոչ թե գլխիդ կգա, այլ արդեն եկել ա։ Հա՛, ուրիշի դժբախտության վրա ուրախանալը արդեն դժբախտություն ա՝ ավելի մեծ դժբախտություն, քան էն, ինչի վրա ուրախանում ես։ Միայն դժբախտ մարդը կարող ա ուրախանալ իր նման մարդու դժբախտության վրա։

Հայաստանն իմ օջախն է, Իսկ բյուջեն՝ իմ սուջուխը։