Աղոթք դարձած մրմունջ

Քեզ դուրս նետեցին, դու էլ ու՞մ ես պետք

Պտույտների մեջ այս անհայրենիք,

Հիշողության տաք հովերը երբեք

Չեն դառնալու էլ երազ ու տանիք:

Լույսը բաց մի թող, որ չխավարի,

Գուցե ճամփա կա՞ դեռ որոնելու,

Չկառավարվող ընթացքը վայրի

Տանում է՝ որպես ավարն իր հլու:

Իմ Հայաստանը ու՞մ եմ թողնելու

Այս արնափրփուր խաչմերուկներին,

Ի՞նչ է թաքցրել գունաթափ հեռուն,

Ի՞նչ է խոստանում ծիծաղը նեռի:

Բայց ինքնագլուխ դու դեռ մի մեռիր,

Օրհնված մի ձեռք դռներ է բացում,

Աղոթք է դառնում մրմունջը բառիդ,

Եվ Աստծո սերն է շուրջդ թևածում:

Խաչիկ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

Լուսանկարը` ՎԱՍ-ի

Մեկնաբանություններ