Սեփական ներքին աղբի պրոյեկցիա սրբության վրա

Ոմն արարած, ում «գրական» և քաղաքական ողջ «կապիտալը» հիմնված է հայհոյանքի, պղծության և ավերածության վրա, համարձակվում է պոռոտաբանել Սուրբ Էջմիածնի՝ մեղա՜ Քեզ, Տե՛ր, «աղտոտվածության» մասին։

Կեղտակուռ նման դրսևորումը մեկ բնորոշում ունի՝

սեփական ներքին աղբի պրոյեկցիա սրբության վրա։

Ֆիքսենք մեկընդմիշտ․ Էջմիածինն ախտահարված չէ՛։ Ախտահարված է այն լեզուն, որը զուրկ է «Սրբություն» հասկացությունից, և այն միտքը, որը հայրենիքը շփոթում է մանրավաճառի «դուքանի» հետ։

«Երկրի հակառակ կողմից» մեր խաղաղ կյանք խցկված թյուրիմացությունը ո՛չ առաջինն է, ո՛չ էլ վերջինն է լինելու։ Դարեր շարունակ հայոց արքայազնների կերպարանքով դավաճաններն ու օտարի կամակատարներն ատել ու փորձել են քանդել Էջմիածինը, որովհետև գիտեին՝ քանի դեռ կանգուն է Մայր Աթոռը, չի ծնկելու հայ ժողովուրդը։

Սա էլ է ատում Հայոց Եկեղեցին, որովհետև այն շարունակում է մնալ իր ստորագրած կապիտուլյացիայի միակ չնվաճված բարձունքը։

Նման անբարո հարձակումը ոչ թե ուժի, այլ կատաղի անզորության նշան է։

Նա կարողացավ զինաթափել ուսադիր ու զենք կրող բարձրաստիճան զինվորականներին և սպառազինված բանակը, բայց չկարողացավ զինաթափել Աստվածաշնչով ու խաչով «զինված» փիլոնավոր հոգևորականներին և նրանց Աղոթքը։

ՈՒսադիրավորների լուռ համաձայնությամբ կարողացավ հանձնել հողը, բայց սքեմավորների հաստատուն դիմակայությամբ չկարողացավ հանձնել Ոգին։

Հենց այդ պարտության վրեժն է փորձում լուծել՝ թքելով այն աղբյուրի մեջ, որից դարեր շարունակ խմել է հայոց հանճարը։

Նրա՝ «Մեր սրբության սրբոց Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինն աղտոտված է, ախտահարված է», դատապարտում-զրպարտությունն այդ ձախողված ծրագրի շարունակությունն է։

«Ախտահարված» է անվանում այն միակ կառույցը, որն ամուր ընկույզ էր իր փտած ատամների համար՝ չկարողացավ կոտրել, չկարողացավ ծնկի բերել, չկարողացավ սեփականաշնորհել։

Սրա տխմար տողերը լսելուց անմիջապես հետո ակամա մարմին է առնում Չացկու հայտնի հարց-մենախոսությունը․

- А судьи кто?

Հռետորական հարցին անմիջապես հետևում է գերճշգրիտ պատասխանը՝ պսևդո դատավորն է «մեղադրանք» հնչեցնողը։ Նույն ինքը՝ «պոռնոգրաֆիայի մանիֆեստի» հոգե և սեռաշեղված «ոտանավորչին», որը Հայոց Տունը փորձեց ու դեռևս փորձում է վերածել բարոյական «бордель»-ի։

Աստված էլ է արդեն ծիծաղում՝ մեկը, որը պղծել է ընտանիքի, հավատարմության և պատվի յուրաքանչյուր բջիջ, փորձում է ճամարտակել «մաքրությունից»։

ՈՒ սա հստակ բնորոշում ունի՝ բարոյական դիվերսիա։

Նա ուզում է հային զրկել իր սրբության վերջին հասցեից, որպեսզի ազգը վերածի անդեմ, անաստված ու անհայրենիք խառնամբոխի՝ ճիշտ և ճիշտ, ինչպես կասեր «Իրատեսի» քաղաքական վերլուծաբան, լուսահոգի Կարմեն Դավթյանը՝ ի պատկերի յուրոմ։

Բայց Մայր Աթոռը ո՛չ «իրական Հայաստանի» կադաստրի թուղթն է, ո՛չ էլ «դոշից» կախած հոշոտված քարտեզ-կրծքազարդը։

Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի առաջնորդությամբ, Մայր Աթոռն իր սպասվորներով հանդերձ Երկնային Հայաստանի դեսպանատունն է երկրի վրա, որի դռները հավերժ փակված են ապագա ամբաստանյալի առաջ։

Փիրուզա ՄԵԼԻՔՍԵԹՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• «Հայկական Նյուրնբերգ» կամ արձանագրություն ապագայից-5
• «Հայկական Նյուրնբերգ» կամ արձանագրություն ապագայից-4
• «Զորահանդեսը շարունակվում է»
• «Հայկական Նյուրնբերգ» կամ արձանագրություն ապագայից-3
• «Հայկական Նյուրնբերգ» կամ արձանագրություն ապագայից-2
• Ո՞վ ես դու, որ «չափում» ես Սրբությունը
• «Հայկական Նյուրնբերգ» կամ արձանագրություն ապագայից
• «Լառնակայի տոմսը»՝ որպես անտուանետյան «թխվածքաբլիթ»
• Անանցնելի սահմանից անդին, կամ՝ ինչո՞ւ են «ջնջոցները» հարձակվում հիմքերի վրա
• «Անամոթության շեդևրից» մինչև պետականության «պլինտուս»
• Բարոյական ինքնասպանություն՝ ուղիղ եթերում
• Անմահ «մոնումենտի» և կեղտակուռ դիմակների բախումը
• Քաղաքական դիակապտության «անձրևոտ» բարի լույսը
• Քաղաքական անասնաֆերմա և մեռած հոգիներ
• Արյունախեղդ աչքեր և անտերունչ ժողովուրդ․ ո՞վ է մեր իսկական թշնամին
• Մարդակերության ու ինքնահոշոտման սինքրոնիզացիա
• Մեֆիստոֆելյան թրքահոտ սլենգ՝ Եռաբլուրի ռեքվիեմի ուղեկցությամբ
• Տարեկանի արտում՝ անդունդի եզրին կանգնած կրպակատիրոջ շանտաժը
• «Bravo, bravissimo!». բայց հանդիսատեսն արդեն վաղուց գիտի ներկայացման ավարտը
• Мертвые с косами стоят! И тишина!

Մեկնաբանություններ