«Օրհնյալ է Տեր Աստվածն իմ, որ ձեռքս վարժեցրեց պատերազմի և մատներս՝ ճակատամարտի»

Երանելի մարտիրոս Բարաղամը խոր ծերության հասակում դատի տրվեց և բազում տանջանքներ կրեց Քրիստոսի անունը խոստովանելու համար:

Վերջապես անօրենները կուռքերին պաշտել ստիպելու նպատակով նրան բերեցին ապոլլոնի տաճարը և հրամայեցին ձեռքը պարզել բարկ զոհարանի վրա և ափի մեջ դրեցին վառած ածուխներ կնդրուկի ու զմուռսի հետ, հույս ունենալով, որ նա ածուխի տաքությանը չի դիմանա և այս զոհաբերության ընծան թափ կտա զոհարանի մեջ։

Եթե նա չդիմանար ու դա աներ, նրանք մտադրվել էին ծիծաղել ու ասել.

«Դու արդեն զոհ մատուցեցիր մեր աստվածներին»:

Բայց չարագործները չկարողացան հաղթել մարտիրոսի հաստատակամությունը: Ծերը մետաղից էլ ամուր ձեռքի մեջ պահեց վառվող ածուխները և տեղից չշարժվեց այնքան ժամանակ, մինչև որ այրվեցին մատները և ածուխների հետ ընկան կրակարանի մեջ:

Նա միայն ցածր ձայնով ասում էր. «Օրհնյալ է Տեր Աստվածն իմ, որ ձեռքս վարժեցրեց պատերազմի և մատներս՝ ճակատամարտի» (Սաղմ. 143:1)։

Նման քաջություն և անպարտելիություն հանդես բերեց Քրիստոսի զինվոր, արիասիրտ տառապյալ Բարաղամը:

Ինչպես ասում է սուրբ Բարսեղ Մեծը, իր աջը պահելով Տիրոջ զոհասեղանի փոխարեն նա իրեն ողջակեզ մատուցեց Տիրոջը և Նրա ձեռքերի մեջ ավանդեց իր սուրբ հոգին:

«Սուրբ Հարության տաճար»-ի ՖԲ էջից

Մեկնաբանություններ