Ինքն իրեն մայր կոչող հինավուրց մի երկիր

Բոցավառ ամառվա շոգերում հոգեմաշ

աշունը՝ անշշուկ, անտրտունջ տարածվում,

հանդիպում՝ ժպտում է, սիրալիր շուլալվում,

խայթում է, համբուրում՝ մեր մահն է երազում։

Մեր գործած մեղքերից, դավաճան դեմքերից

խիղճն էլ է չորացել ծարաված անտառում,

ինքն իրեն մայր կոչող հինավուրց մի Երկիր

իր ձագին ձգել է, մոռացել, չի տեսնում։

Եվ եթե չզարթնենք, անկումն այս չսեպենք,

սա վերջին աշունն է պարզապես լինելու,

և հետո, երբ կգա վարարուն նոր գարուն,

Խաչի տեղ մահիկ ենք ամենուր տեսնելու։

ԴավիթՎանյան

27․08․2023թ․

Մեկնաբանություններ