Հիշում եմ՝ միջին դասարաններում էի, թախտին փորի վրա պառկած Սարոյանի «Ժամում վաթսուն մղոնն» էի կարդում։ Լավ հիշում եմ իմ զգացողությունը. համարյա նույն բանն էի զգում, ինչ հիմա զգում եմ մանկությունս հիշելիս...
Պատմությունը չի գրվում վայրկենական աղմուկով, այն կերտվում է փորձություններին դիմակայելու և պետական մտածողությունը ամեն ինչից վեր դասելու կարողությամբ...
ԱՊՀ բոլոր երկրներն էլ Ռուսաստանի հետ խնդիրներ են ունեցել, հաճախ՝ ավելի լուրջ, քան Հայաստանը: Օրինակ՝ Ղրղզստանը ռուսական ռազմաբազների ներկայության շուրջ բազմիցս նոր պահանջներ է ներկայացրել Ռուսաստանին...
Ուրեմն, էս խեղճ Իվանը մի օր գնում է էն աֆերիստ Աբրահամի մոտ և մի մանեթ վարկ խնդրում: Աբրահամն ասում է, որ կտա մանեթը, բայց մյուս ամիս պետք է երկու մանեթ ստանա...
Նախ և առաջ ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել բոլորին, ովքեր այս տարիների ընթացքում իրենց սրտացավ աղոթքներով, խոսքով, գործով և աջակցությամբ իմ և իմ ընտանիքի կողքին են եղել...
Ռուսական մամուլում այսպիսի խորագիր տեսա՝ «МИД: Россия гарантирует надежную защиту своим гражданам в Приднестровье» (հղումը՝ Հ․Գ․-ում): Ինչ են գրել այդ հրապարակման մեջ, արդեն էական չէ...
Նայելով վերջին օրերին Ադրբեջանում տեղի ունեցող գործընթացներին ու հատկապես հետևելով առաջ եկած խնդիրներին Ադրբեջանի իշխանությունների արձագանքին, ևս մեկ անգամ վերահաստատվում է այն, ինչ հայտնի է մասնագետներիս։ Բանաձևեմ դա այսպես. ի դեմս ժամանակակից Ադրբեջանի՝ գործ ունենք մի կողմից բավական արդյունավետ աշխատող և կայուն բռնապետական համակարգի հետ, իսկ մյուս կողմից էլ՝ խիստ ճգնաժամային, խոցելի ու բազմաթիվ հարցերում ինքնուրույն գործելու հնարավորություններից զուրկ պետական համակարգի հետ...