Կամ ոչինչ չենք ակնկալում, կամ սպասում ենք է՛լ ավելի վատին

Լուրեր ենք կարդում, տեղադրում, որ Մյունխենում եռակողմ հանդիպմանը պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել շարունակելու աշխատանքները խաղաղության պայմանագրի շուրջ, Փաշինյանի և Ալիևի երկկողմ հանդիպման արդյունքում որոշում է կայացվել առաջիկայում երկու երկրների ԱԳ նախարարների հանդիպում անցկացնելու մասին:

Հանձնարարություն է տրվել շարունակել սահմանների դելիմիտացիայի հանձնաժողովների բանակցությունները:

Կամ մյուսը, որ Պապիկյանը Լիտվայի ազգային պաշտպանության նախարարի հետ քննարկել է ԵՄ և ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում համագործակցության հարցեր:

Հիմա իբր շունչներս պահած պետք է լինյինք, թե հեսա մի բան կպայմանավորվեն, մի բան կպոկեն, ինչ-որ որոշակիություն, կամ պարզություն կլինի:

Բայց ոչ, կամ ոչինչ չենք ակնկալում, կամ սպասում ենք է՛լ ավելի վատի. որովհետև հլա մի հատ մերոնց նայեք, էլի, ովքեր են ներկայացնում մեզ՝ Հայաստանը:

Փաշինյանը՝ ինքնավստահ ու անփորձ մեկը, ունեցած փորձն էլ՝ միայն տապալումներ ու ձախողումներ: Միրզոյանը՝ նույնը, Պապիկյանը՝ նույնը, մյուսների մասին էլ չասեմ, անիմաստ մարդիկ՝ պատահական հայտնված այդ սենյակում:

Դրա համար էլ ոչնչի չենք սպասում, բացառությամբ ավելի վատի: Որովհետև, երբ գնում ենք ծանրամարտի աշխարհի մրցմանը, մարզիկի տեղը մեր պադյեզդի առաջին պատահած ալկահոլիկին չենք տանի, չէ՞: Իսկ որ խելագարվենք ու տենց անենք, դժվար թե հաղթենք, չէ՞:

Սևակ Հակոբյան

Մեկնաբանություններ