Զինադադար

Հիշողության ակը կրկին խցանվել է,

ջրհորի խորքում մնացած

արցունքի դառնության մեջ

Ոսկե ձկնիկը նորից է մահացել:

Ինքնազոհ զինվորի պես գեղեցիկ,

ճերմակ մառախուղը

այս անգամ էլ սարերից հեռացավ,

ավերված տաճարի քիվերին,

կարոտի մոլորված թռչունը

ընկեցիկ հույսի պես դողում է,

հեռվից նամակներ է բերել,

թե ուր են երկրի տերերը,

ներքևում ոչ մի կերպ չի գտել:

Երկնքի ճանապարհը բռնած,

մանկանց ոսկեբզեզ պարսերին,

մի բարի ու ճերմակ տիրամայր

պահպանիչ աղոթք է նվիրում,

իսկ հողը, մայր հողը, հայրենին,

նորօրյա սրբերին

արքության պատմուճան է կարել

և դրել փառքի պատվանդանին:

Վահագն Մարտիրոսյան

10.10.2020

Մեկնաբանություններ