Ամանորյա

Ձյան փաթիլների մեղմության հետքով

տարին լքում է սահմանները իր,

և այդ մեղմությամբ հյուսված մի երգով,

օրերն են դառնում անծանոթ ու հին:

Իրերն են քայլում իրար հետևից,

գույները շռայլ իրար են փոխում,

երբ Ձմեռ պապի կախ ընկած թևից

տոպրակն է թաղվում օտարված հողում:

ՈՒ անմահական խնձորներից զատ՝

արճիճ ենք բերում անձրևի տեղակ,

ինքնակամ ու հեզ քանդում ենք մի պատ,

որ գույնզգույն էր երկար ժամանակ:

Հիմա անորոշ ժամանակի մեջ

տոպրակն ենք փնտրում անտես աչքերով,

ձյունը իջնում է անամոք ու խեղճ՝

հողի շուրթերին մեկեն հալչելով:

Ձյան փաթիլների մեղմության հետքով

տարին գտնում է ժամանկը իր,

և գույնզգույն են օրերն ու հերթով

ասում են՝ լույսիդ ակունքն ենք, Երկի՛ր:

Նորայր Գրիգորյան

Մեկնաբանություններ