Հոգու ճիչ

Հոգնել եմ վաղուց` կեղծ ու սնափառ այս գաղջ աշխարհում անմիտ թևացող հոծ բազմությունից,

Հոգնել եմ շինծու դիմակավորից, դեմքիդ ժպտացող հետևից քանդող մարդկային «ես»-ից,

Հոգնել եմ ընկեր ձևացողներից, մահդ սգացող հոգով խնդության բաժակը պարպող մութ հեռուներից,

Եվ ապրելուց եմ հոգնել աշխարհում, ուր չկա անկեղծ խոսք և ջերմ բարև, բոլորը կեղծ է, կեղծիք ու հեգնանք, ամեն ինչ դատարկ, ունայնութուն է, և ինչու՞ ապրել, մեռնելը լավ է...

Թվացող մահվան մթության խորշում, ավելի լույս է, քան այս աշխարհում, որտեղ արև կա, աստղեր ու լուսին, որտեղ կարկաչող բյուր աղբյուրներ կան, առատ ծաղկունք կա, զմրուխտյա լեռներ, պտղատու ծառեր, վարդ ու կակաչներ։

Հոգնել եմ, հոգնել լեզվով հայ պաշտող, հոգով խաչ հանող մարդակերներից,

Հոգնել եմ լեզվով հայրենիք պաշտող, հոգով բնավեր մարդկային ցեցից։

Չէ՛, չեմ չարացել, չարը հենց դուք եք, պարզապես կյանքից հոգնել եմ, հոգնել։

Էլ ժպիտ չկա աչքերիս խորքում, բոլորը տարան մութ գիշերվա մեջ հանկարծ հայտնված հանցագործի պես,

Թողեցին հոգուս վերքեր անհամար։

Փրկել եմ ուզում հոգիս աշխարհից, իսկ փրկությունս մահն է տարաժամ...

Գթա՛ ինձ Աստված, այս խաժամուժից, հոգնել եմ, հոգնել...

Նարեկ ՊԱՊՈՆՑ-ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մեկնաբանություններ